Joining the Spanish and Russian translations of the Model for a 21st Century Newsroom is this version in Thai. Many thanks to Sakulsri Srisaracam:

(แปลเป็นภาษาไทยโดยอ.สกุลศรี ศรีสารคามจาก Blog onlinejournalismblog.com ของ Paul Bradshaw)

ธรรมชาติของสื่อออนไลน์ที่สำคัญคือ มีความเร็ว (Speed) นักข่าวสามารถเผยแพร่ รายงานข่าวผ่านเครื่องมือบนอินเตอร์เน็ตและเทคโนโลยีมือถือที่เชื่อมต่อกับโลกออนไลน์ได้อย่างรวดเร็วมากกว่าสื่อวิทยุและโทรทัศน์ที่เคยเป็นแชมป์ในเรื่องนี้ ความเร็วที่ทำได้ทันที จากทุกที่ ทุกมุมทำให้รูปแบบการรับสาร การส่งสาร และความต้องการข่าวสารของผู้บริโภคต่างไปจากเดิม

ในขณะเดียวกันก็สามารถให้ “มิติเชิงลึก” ได้ผ่านการใช้สื่อออนไลน์ ที่สำคัญคือพื้นที่ที่ไม่จำกัด (unlimited space) บนพื้นที่เว็บไซต์นั้น ทำให้สามารถนำเสนอเนื้อหาที่มากกว่าพื้นที่ของหนังสือพิมพ์และนิตยสาร ผนวกกับลักษณะของการมี Hyperlink หรือการเชื่อมโยงข้อมูลต่างๆ เข้าด้วยกัน ทำให้สามารถเชื่อมต่อไปยังข้อมูลเพิ่มเติม หรือ ดึงข้อมูลอื่นๆ มาใช้ในงานที่เผยแพร่ได้ ทำให้การสื่อสารบนโลกออนไลน์ต่อยอดไปได้เรื่อยๆ ไม่รู้จบ ความสามารถรองรับการทำสื่อแบบ Multimedia ทำให้รูปแบบวิธีการในการนำเสนอข้อมูลข่าวสารทำได้หลากหลายมากขึ้น จากลักษณะเหล่านี้ ทำให้สื่อออนไลน์สามารถช่วงชิงแชมป์ความลึกและกว้างของเนื้อหาจากแชมป์เก่าอย่างหนังสือพิมพ์และนิตยสารมาครองได้

นอกจากนั้นลักษณะสำคัญที่สามารถสร้างปฏิสัมพันธ์ (Interactivity) สร้างความสัมพันธ์ระหว่างผู้ส่งสารและผู้รับสาร จะทำให้เกิดความร่วมมือรูปแบบใหม่ๆ ในกระบวนการข่าวนำไปสู่มุมมอง และเนื้อหาข่าวที่หลากหลายมากขึ้นด้วยเช่นกัน

Paul Bradshaw เสนอรูปแบบ (Model) ของกองบรรรณาธิการข่าวยุคศตวรรษที่ 21 ที่สะท้อนการทำงานในกระบวนการข่าวในมิติ “เร็ว” และ “ลึก” ไว้อย่างน่าสนใจ ดังนี้

Paul Bradshaw บอกว่า กระบวนการทำข่าวแบบใหม่นี้ ต้องให้ความสำคัญใน 2 มิติคือ มิติเร็ว และ มิติความลึก ซึ่งเป็นศักยภาพ 2 ส่วนของสื่อออนไลน์ที่ควรถูกนำมาใช้ให้เป็นประโยชน์

กระบวนการในโมเดลที่เห็นข้างต้นนั้นเสนอให้เห็นว่าข่าวสามารถถูกนำเสนอผ่านช่องทางและสื่อต่างๆ ภายใต้ Converged Newsroom จากขั้นตอนเร็ว (Speed) ไปจนถึงความลึก (Depth) โดยมีรายละเอียดดังนี้

1. Alert (การเตือนให้ทราบ) ขั้นตอนนี้เริ่มทันทีเมื่อนักข่าว หรือ บรรณาธิการทราบข้อมูลของข่าวที่เกิดขึ้น ก็จะมีการส่งข่าวสั้นๆ ออกไปให้ผู้รับสาร โดยอาจใช้ช่องทางผ่านมือถือ Blackberry หรือ labtop ที่เชื่อมต่อ wifi ผู้สมัครสมาชิกติดตามข่าวสารได้รับข้อความเตือนให้ทราบว่ามีเหตุการณ์หรือข่าวเกิดขึ้นในรูปแบบของข้อความ (text) อีเมลล์ ข้อความทาง twitter หรือ facebook feed ซึ่งสามารถทำได้ทันทีที่เหตุการณ์เกิดขึ้นหรือเมื่อผู้สื่อข่าว/บก.ได้รับข้อมูลข่าว การทำทันทีนี้เป็นการประกาศว่านักข่าว/บก.คนนั้นเป็นเจ้าของข้อมูลข่าว การทำให้เช่นนั้นทำให้ตอกย้ำชื่อเสียงของการเป็น “คนแรก” ที่ได้ข่าวสำหรับข่าวใหญ่ สำหรับข่าวเล็กหรือข่าวทั่วไป เปิดโอกาสให้ผู้สื่อข่าวสามารถประกาศตัวตนของนักข่าวในการรายงานข่าวได้ (โดยเฉพาะใน twitter ที่ประกาศให้คนได้รู้ว่า นักข่าวคนนั้นกำลังทำอะไรอยู่) ซึ่งจะเป็นการดึงดูดให้มีผู้ติดตามเข้าไปอ่านรายงานข่าวนั้นบนเว็บไซต์ข่าว ตามอ่านในหนังสือพิมพ์ หรือชม/ฟังการรายงานข่าวผ่านสื่อวิทยุและโทรทัศน์

2. Draft (ข่าวร่าง) ขั้นตอนนี้คือการ “ร่างข่าว” หรือเขียนการรายงานข่าวแบบคร่าวๆ ซึ่งยังไม่ละเอียดพอที่จะตีพิมพ์หรือออกข่าววิทยุโทรทัศน์ได้ แต่เป็นขั้นตอนในการอัพเดทข้อมูลข่าวที่มีอยู่ในมือพร้อมๆ กับนำเสนอแบบ realtime ให้คนที่ติดตามได้รับทราบไปพร้อมๆ กัน ขั้นตอนนี้ เหมาะที่จะนำ “Blog” เข้ามาเป็นเครื่องมือในการเผยแพร่ นักข่าวทำอะไรบ้าง? ก็จดบันทึกข้อมูลข่าวที่ได้รับในขั้นตอน Alert ก่อนหน้า ร่างโครงร่างของรายงานข่าวชิ้นนั้น คล้ายๆ กับการรายงานของสำนักข่าวที่จะอัพเดทข้อมูลเพิ่มเติมเป็นระยะ เช่น ให้ข้อมูลชื่อ สถานที่ และรายละเอียดอื่นๆ รวมถึงแหล่งข่าว แหล่งที่มาข้อมูลด้วย เป็นการอัพเดททันที สดใหม่ ณ เวลาที่เกิดเหตุการณ์หรือทันทีที่มีข้อมูลใหม่เข้ามาเพิ่มเติม การทำ Draft หรือข่าวร่างนี้ทำหน้าที่สำคัญในการดึงให้ผู้อ่านที่ได้รับข้อความเตือนข่าวในขั้น Alert ให้ยังติดตามการรายงานข่าวนั้นของนักข่าว / บก.ต่อไป นอกจากนั้น การใช้ Blog ยังช่วยเป็นการเผยแพร่ต่อ บอกต่อข่าวสารผ่านชุมชนคนออนไลน์บนบล็อก ดึงคนอ่านจำนวนมากขึ้นเข้ามาในเว็บไซต์หรือ Blog ของนักข่าว / บก. หรือของสำนักข่าว เป็นการกระตุ้น ranking ใน search engine ให้สูงขึ้น ยิ่งไปกว่านั้น นักข่าว / บก. คาดหวังได้ว่าจะดึงดูดให้ผู้อ่านที่มีความรู้หรือมีข้อมูลมาช่วยเพิ่มเติมข้อมูลหรือช่วยตรวจสอบข้อมูล รวมถึงอาจได้ข้อมูลใหม่ๆ ที่นำไปสู่ประเด็นใหม่หรือต่อยอดประเด็นข่าวนั้น การอัพเดทอย่างต่อเนื่อง เป็นประจำในขั้นตอนนี้ สามารถทำได้เช่น เชื่อมโยงไปสู่ข้อมูล หรือรายงานข่าวอื่นๆ ด้วยเช่นกันเพื่อให้ยังคงติดอันดับ Ranking ใน google news ซึ่งให้ความสำคัญกับรายงานที่อัพเดทใหม่ที่สุด มากกว่าข่าวแรกที่รายงานออกมา

3. Article / Package (รายงานข่าว) ระหว่างการทำหน้าที่ในมิติเร็ว และ ลึกของสื่อออนไลน์ต่อการรายงานข่าว การเผยแพร่ข่าวผ่านสื่อดั้งเดิมอย่างหนังสือพิมพ์ วิทยุ และโทรทัศน์ยังคงมีอยู่เช่นเดิม โดยอยู่ในกระบวนการนี้ โดยสิ่งที่เป็นจุดแข็งของสื่อดั้งเดิมคือ การรายงานข่าวอย่างน่าเชื่อถือบนพื้นฐานของเอกสารข้อมูลสนับสนุนในพื้นที่และเวลาที่จำกัด สื่อดั้งเดิมสามารถทำได้ดีในงานให้ภาพและรายละเอียดข่าวที่กระชับชัดเจนตามที่ Paul Bradshaw เรียกว่า “snapshot’ เช่น ข่าวในความยาว 300 ตัวอักษร หรือ รายงานข่าว (package) ความยาว 3 นาทีในวิทยุหรือโทรทัศน์ เป็นจุดเด่นของสื่อดั้งเดิมที่น่าสนใจสำหรับผู้รับสาร ในกระบวนการนี้ การบรรณาธิกรข่าว หรือการตัดสินใจของกองบรรณาธิการในการคัดเลือกข่าว / ข้อมูลส่วนที่จะได้รับการนำเสนอ เป็นสิ่งสำคัญกว่าการไร้ขีดจำกัดของอินเตอร์เน็ต ในขั้นตอนนี้ Draft ที่ทำไว้ถูกพัฒนาให้สมบูรณ์เป็น “รายงานข่าว/สกู๊ปข่าว” (Package) ที่มีคุณค่าของการผลิตที่มากขึ้น ซึ่งสามารถทำได้ทั้งออนไลน์ หนังสือพิมพ์ และวิทยุโทรทัศน์ หรือจะนำเสนอผ่านทั้ง 3 สื่อก็ได้เช่นกัน

4. Context (เพิ่มเติมข้อมูล) ขั้นตอนนี้กลับไปสู่ช่องทางสื่อออนไลน์อีกครั้ง โดยอาศัยธรรมชาติในเรื่องการไร้ขีดจำกัดของพื้นที่เป็นสำคัญในการให้ข้อมูลเพิ่มเติม ข้อมูลสนับสนุน ข้อมูลต่อยอดที่เกี่ยวข้องกับข่าวนั้น นักข่าวถามตัวเองเพื่อหาคำตอบเพิ่มเติมในเรื่องดังนี้

a. เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นบ่อยแค่ไหน

b. จะย้อนกลับไปอ่านรายงานข่าวที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ได้ที่ไหน มีอะไรบ้าง

c. เรื่องราว เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมีแนวคิด หรือ ความหมายของประเด็นข่าวนั้นอย่างไร

d. จะหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับบุคคลหรือองค์กรนี้ได้จากไหน

e. จะหาความช่วยเหลือได้จากที่ไหน

ขั้นตอนนี้ใช้ธรรมชาติของ “Hypertext” หรือการ Link ข้อมูลนั่นเอง นักข่าวสามารถ Link เอกสาร องค์กร และข้อมูลการอธิบายความในเรื่องต่างๆ อาจมาจากงานเก่าๆ ที่เคยทำของตัวเอง หรือจากแหล่งข้อมูลอื่นๆ ก็ได้ เป็นช่องทางในการจัดหาแหล่งข้อมูลที่จำเป็นต้องข่าวนั้น ข้อมูลจากนสพ.และวิทยุโทรทัศน์สามารถนำมา Link ได้เช่นกัน แต่ Paul Bradshaw แนะนำว่า ควรเน้นการเชื่อมต่อกับข้อมูลบนเครือข่ายออนไลน์ให้มาก

5. Analysis / Reflection หลังจากมีการรายงานข่าวแล้ว สิ่งที่ควรตามมาคือ “การวิเคราะห์” สำหรับสื่อออนไลน์ หมายถึงการรวบรวมปฏิกิริยาตอบรับ ความเห็นแบบทันท่วงทีจากแหล่งต่างๆ ในชุมชนบล็อกโดยทั่วไป หรือจาก Blog หรือ forum ของนักข่าว / สำนักข่าว โดยรวบรวมจากทั้งผู้ที่ได้รับข้อมูลและผู้ได้รับผลกระทบ ผู้ที่รายงานเรื่องนั้นอาจสะท้อนประสบการณ์ทั้งหมดผ่าน Blog ก็ได้ และอาจใช้ podcast ด้วยซึ่งดีมากสำหรับการอภิปรายและถกประเด็น จากจุดนี้นักข่าวจากนสพ.และวิทยุโทรทัศน์อาจได้ข้อมูลเพื่อไปทำเป็นข่าวในสื่อหลักได้ด้วยเช่นกัน

6. Interactivity (ปฏิสัมพันธ์) ปฏิสัมพันธ์เป็นเรื่องที่ต้องลงแรงแล้วก็ต้องเตรียมพร้อม แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นการสร้างสัมพันธ์ที่เหนี่ยวแน่นและให้ข้อมูลกับผู้รับสารในแบบที่สื่อรูปแบบอื่นไม่สามารถทำได้ นอกจากนั้น ยังสามารถเป็นพื้นที่รวบรวมแหล่งข้อมูลจำนวนมากที่ได้จากผู้ที่เข้ามาเยี่ยมชมอย่างต่อเนื่อง Paul Bradshaw แนะนำเครื่องมือที่ใช้ได้ เช่น

a. การทำ Flash interactive อาจใช้เวลาหลายวันในการทำขึ้นมา แต่ก็เป็นเครื่องมือที่ดีเยี่ยมในการรวม hypertext, video, เสียง, animation และฐานข้อมูลไว้ด้วยกันและสามารถเลือกเข้าถึงข้อมูลได้แบบไม่หยุดนิ่ง (dynamic)

b. Forum หรือพวกเว็บบอร์ด เป็นพื้นที่สำหรับคนเข้ามาแลกเปลี่ยนประสบการณ์และข้อมูลกัน

c. Wiki : คือ การให้คนเข้ามาร่วมกันเขียนข้อมูล ร่วมกันรายงานประสบการณ์ ทำงานร่วมกันในการให้ข้อมูลระหว่างผู้รับสารทุกคนในการสร้างเนื้อหาร่วมกัน เช่น Wiki News

d. Live chats ผู้ใช้สามารถสื่อสารโดยตรงกับนักข่าว และ ผู้เชี่ยวชาญ

7. Customisation ขั้นตอนสุดท้ายนี้ ควรทำให้เป็นเรื่องอัตโนมัติ นั่นคือให้อำนาจแก่ผู้รับสาร/ผู้ใช้ในการเลือกข้อมูลได้ตามความต้องการ สิ่งที่ง่ายที่สุดคือเลือกสมัครสมาชิก email, text หรือ RSS เพื่อรับข้อมูลอัพเดทได้ในเรื่องที่ต้องการ/เรื่องที่สนใจ มากไปกว่านั้นก็คือการมีบริการของ Social recommendation แนะนำว่าควรไปอ่านเรื่องอะไรต่อ หรือ มีเรื่องอะไรที่ใกล้เคียงให้สามารถ click ไปอ่านได้ (นึกภาพเวลาเราเข้าไปซื้อของใน amazon.com แล้วจะมี แนะนำว่า คนอ่านหนังสือนี้ มักเลือกอ่านหนังสือเหล่านี้ด้วย) หรือ การใช้ database-drivenคือการเชื่อมโยงเครือข่ายข้อมูลเพื่อให้สามารถสืบค้น ค้นคว้าได้

ตัวอย่างการทำข่าวตามโมเดลนี้

จากเหตุการณ์แผ่นดินไหวที่พม่าและมีผลกระทบต่อจังหวัดเชียงรายของไทย

1. Alert: “เกิดเหตุแผ่นเดินไหว…..” รายงานสั้นๆ ผ่าน SMS / Twitter / Facebook อาจมีการทำ link เชื่อมโยงไปที่เนื้อข่าวสั้นของเว็บไซต์ข่าวด้วยก็ได้

2. Draft: ให้รายละเอียดเพิ่มเติม พิกัดที่ได้รับผลกระทบ ข้อมูล แหล่งข่าวให้สัมภาษณ์ ผู้เห็นเหตุการณ์ ผู้ได้รับผลกระทบ โพสต์ข้อมูลเหล่านี้ผ่าน Blog / Facebook และอัพเดทข้อมูลใหม่ๆ เพิ่มต่อเนื่อง ทำในลักษณะของ Live Blog เปิดพื้นที่ comment ให้มีการแลกเปลี่ยนข้อมูล อภิปราย มีการ Link ไปสู่ blog หรือ เว็บไซต์ที่ให้ข้อมูลเพื่มเติม ติดตามดู comment ที่มาโต้ตอบกับเรา ดูว่ามีข้อมูลใดที่สามารถนำไปต่อยอด หรือ หาข้อมูลเพิ่มเพื่อรายงานข่าวที่รอบด้านมากขึ้นได้

3. Article: จากข้อมูลที่นักข่าวรวบรวมได้ + ข้อมูลจาก comment ที่ได้มาใน Blog ซึ่งตรวจสอบแล้วว่าถูกต้อง รวมเป็นข่าว / รายงานลงสื่อหลัก

4. Context: ดึงเอา link ข้อมูลที่น่าสนใจจาก comment ที่มาตอบโต้ใน blog / ถ้ามีการแถลงข่าว มีข้อมูลสถิติ มีการให้ความเห็นจากนักวิชาการ มีกราฟฟิกแผนที่ ผลกระทบ file เสียง clip video ที่เกี่ยวข้อง ก็ทำ Link เชื่อมโยงข้อมูลเหล่านั้นเพื่อให้คนอ่านไปอ่านข้อมูลเพิ่มเติมได้ (อย่าลืมติด tag เดียวกันให้กับเนื้อหาเพื่อให้รวมเป็นกลุ่มและค้นหาได้ง่าย

5. Analysis: นักข่าว / บก. เขียนวิเคราะห์มุมมองเฉพาะเกี่ยวกับข่าวนั้นเพื่อเจาะลึกให้ข้อมูลมากขึ้น หรืออาจทำเป็น podcast ให้ expert มาอภิปรายกันเกี่ยวกับผลกระทบแผ่นดินไหว แนวแผ่นดินไหวที่กระทบไทย เป็นต้น

6. Interactivity: เชิญให้คนที่เข้ามาติดตามข่าวสารจากเว็บไซต์ของเรามีส่วนร่วม เช่น ถามคำถาม แชร์ข้อมูล และแสดงความเห็นต่อประเด็นต่างๆ

7. Customisation: ทำ RSS feed / email alert เตือนผู้อ่านเมื่อมีเรื่องราวเกี่ยวกับแผ่นดินไหวเกิดขึ้น หรือ มีข้อมูลอัพเดทเพิ่มเติม

จากแนวคิดเหล่านี้ Paul Bradshaw ยังเสนอด้วยว่า จากเดิมที่เราบอกว่า การทำข่าวคือ การทำงานแบบปิรามิดหัวกลับนั้น ในยุคใหม่ที่มี new media มาเกี่ยวข้อง ข่าวไม่ใช่เพียงแค่ผลิตภัณฑ์ขององค์กรสื่อ แต่เป็นกระบวนการ ที่ทำซ้ำไปเรื่อยๆ ของข้อมูลแบบไม่มีวันจบสิ้น โดยเขาเรียก Model นี้ว่า “News Diamond”

นอกจากนี้ Paul Bradshaw ยังบอกว่าด้วย จากสภาพแวดล้อมของการบริโภคข่าวสารที่เปลี่ยนไป ได้แก่

- ข้อมูลที่มากขึ้นจนแถบล้น / โลกข้อมูลข่าวสารที่หน่วยงานองค์กรต่างๆ สามารถให้ข้อมูลข่าวสารได้ด้วยตัวเองโดยไม่ต้องพึ่งสื่อเท่านั้น / โลกที่ผู้รับสาร สาธารณชน สามารถเข้าถึงข้อมูลได้เอง สร้างเนื้อหาได้เอง โดยไม่ต้องพึงข้อมูลจากสื่ออย่างเดียวอีกต่อไป

ทำให้การทำงานของนักข่าวต้องปรับตัว โดยเฉพาะ การหาแหล่งข่าวที่แตกต่างไปจากเดิม หรือนอกเหนือจากแหล่งข่าวหลักที่เคยใช้ ควรมีแหล่งข่าวอื่นๆ ที่สามารถให้มุมมองที่แตกต่างไปได้ด้วย (Dominic Ponsford)

Paul Bradshaw บอกว่า นักข่าวต้องปรับตัวเองให้ “อยู่เหนือเนื้อหา” (Above the content) หมายความว่า

- เนื่องจากผู้อ่านสามารถเข้าถึงข้อมูลขององค์กร หน่วยงานต่างๆ ผ่านสื่อออนไลน์ได้เอง ดังนั้น นักข่าวไม่ได้สามารถทำหน้าที่เอาข้อมูลมาให้เท่านั้น แต่ต้องตรวจสอบ รวบรวม ปฏิกิริยาจากชุมชนออนไลน์ จาก Blogger และจากแหล่งข่าวอื่นๆ นักข่าวต้องสอบถามแหล่งข่าวให้มากขึ้น เจาะลึก สืบสวนเรื่องราวที่ยังไม่ได้รับการเผยแพร่หรืออธิบายให้มากขึ้น

- ผู้อ่านสามารถแสดงความเห็น วิเคราะห์ และรายงานข่าวนั้นได้เองผ่านสื่อออนไลน์ ดังนั้น นักข่าวจำเป็นต้องทำตัวเองให้เป็นคนจัดการดูแลชุมชนออนไลน์นั้น เพื่อ บริหารเนื้อหาข้อมูลที่เกิดขึ้น อธิบายง่ายๆ คือ ทำหน้าที่เชื่อมโยง bloggers และ แหล่งข้อมูลมารวมกัน สร้างช่องทางในการรวมตัว การส่งผ่านข้อมูล และการระบบความร่วมมือกัน อีกอย่างที่สำคัญคือการทำ crowdsource ระดมข้อมูลของเรื่องจากกลุ่มผู้อ่าน / ชุมชนออนไลน์ที่ติดตามนักข่าวอยู่

สรุปง่ายๆ จากสิ่งที่ Paul Bradshaw ต้องการบอกเราตรงนี้คือ

สิ่งที่นักข่าวต้องรู้คือ นักข่าวไม่ใช่ผู้ควบคุมการให้ข้อมูลเพียงผู้เดียวอีกต่อไป แต่ทุกคนสามารถเป็นผู้ให้ และ ผู้รับได้ในเวลาเดียวกัน นักข่าวต้องใช้ช่องทางของสื่อออนไลน์ให้เกิดประโยชน์ในการ รวบรวม เชื่อมโยง หาข้อมูล ต่อยอดประเด็น โดยเฉพาะการสร้างการปฏิสัมพันธ์ และสร้างชุมชนออนไลน์จากผู้ที่ติดตามตัวเอง และบริหารจัดการข้อมูลข่าวสารที่ไหลไปมาอยู่บนสื่อออนไลน์ให้สามารถนำมาใช้เป็นประโยชน์ต่อการทำข่าว ซึ่งควรเป็นข่าวที่มากกว่ารายงานว่าอะไรเกิดขึ้น มีมุมมองที่ลึก เฉพาะมากขึ้น จะทำให้คนอ่านยังจำเป็นต้องรับสารนั้นจากผู้สื่อข่าว / สำนักข่าวอยู่ ถ้าแค่รายงานสิ่งเดียวกับที่ผู้อ่านรับได้โดยตรงจากแหล่งข่าวเช่นเดียวกัน คุณค่าของข่าวนั้นก็หมดไป

Paul Bradshaw เรียกการทำงานข่าวลักษณะนี้ว่า distributed journalism ซึ่งหมายถึง การให้ข้อมูลบางอย่างไปเพื่อนำมาซึ่งการสร้าง “ชุมชน” (Community) มันคือการสร้างสัมพันธ์ สร้างกลุ่มผู้ติดต่อที่ไม่ใช่แค่ list ติดต่อ แต่เป็นกลุ่มที่สามารถติดต่อ แลกเปลี่ยน และให้ข้อมูลซึ่งกันและกันได้ นักข่าวจึงจำเป็นต้องเข้าใจ “ชุมชน” ที่ตัวเองสร้างขึ้นมา / หรือติดตามนักข่าวอยู่ / และชุมชนออนไลน์อื่นๆ บนโลกอินเตอร์เน็ต / รวมถึงชุมชนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนั้น บางครั้งชุมชนนั้นก็อาจเป็นตัวนำนักข่าวก็ได้ นั่นหมายถึง นักข่าวต้องรู้วิธีการสร้างเครื่องมือและระบบ รวมถึงรู้ว่าจะสร้างเรื่องราวจากชุมชนได้อย่างไรด้วย

สรุปเกี่ยวกับ Distributed Journalism[1] ตามแนวคิดของ Paul Bradshaw

1. ใช้เทคโนโลยีในการจัดการ “ผู้ให้ข้อมูล” (Contributor)

a. จากเดิมที่ใช้แหล่งข่าวจำนวนหนึ่งซึ่งเป็นหน้าเดิมๆ อยู่ในกลุ่มของคนที่เป็นที่รู้จัก เป็น Elite ของสังคมอยู่แล้ว นักข่าวต้องมองหาแหล่งข่าวอื่นๆ ผ่านการใช้ New Media ซึ่งเป็นที่ๆ สามารถรวมคนที่หลากหลายมาเจอกันได้ เพื่อให้ได้แหล่งข้อมูลจากคนนอกวงที่พัฒนาความรู้ ความชำนาญ และมีความเชี่ยวชาญเป็นที่ยอมรับเช่นกัน ดังนั้น “ผู้เชียวชาญ” (expert) ไม่ได้หมายถึง เพียงคนที่มีสังกัดองค์กร หน่วยงานต่างๆ เท่านั้น แต่อาจเป็น expert ที่มาจากผู้มีประสบการณ์ตรง หรือ ผู้ที่มีข้อถกเถียงที่มีข้อมูลสนับสนุนเป็นอย่างดี นักข่าวทำอย่างไร? ก็ติดตามคนกลุ่มนี้ เปิดโอกาสให้มีส่วนร่วมในการให้ข้อมูล มีการอ้างอิงจากคนเหล่านี้ และอาจพัฒนาไปถึงขั้นให้เป็นนักวิเคราะห์ในเรื่องต่างๆ ให้

b. ผู้รับสารก็เช่นกัน New Media เอื้อเครื่องมือมากมายให้พวกเขาสามารถแสดงความเห็น ทำสื่อของตัวเอง เล่าเรื่องที่ตัวเองรู้ หรือมีประสบการณ์ได้ นักข่าวติดตามความเคลื่อนไหวเหล่านี้ เลือกการเปิดช่องทางให้ได้นำข้อมูลหรือสิ่งที่ผู้อ่านเหล่านั้นสร้างขึ้นมาใช้กับงานข่าว พร้อมต้องอ้างอิงกลับไปหาแหล่งข้อมูลเหล่านั้นด้วย

c. คนทั่วไปอาจเข้าถึงข้อมูล เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้มากกว่าที่นักข่าวทำได้ ดังนั้น นักข่าวจงรับฟัง ติดตาม และทำตัวเป็นผู้รับสารที่รับเรื่องราวต่างๆ จากคนทั่วไปด้วย เพื่อกรอกหาข้อมูลที่จะสามารถนำมาใช้ หรือ หาคนที่จะมาเป็นแหล่งข่าว หรือร่วมมือในการทำงานข่าวได้

d. และอย่างลืมคนที่ไม่ได้อยู่บนอินเตอร์เน็ต คนเหล่านั้น นักข่าวก็ต้องให้ความสำคัญ ให้พื้นที่ในการได้มีส่วนร่วมในกระบวนการทำข่าวด้วยในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่งเช่นกัน

2. ระบบที่จะทำให้เกิดความสะดวกในการร่วมให้ข้อมูล

a. Accidental journalist คือคนที่บังเอิญได้เจอเรื่องที่เป็นข่าว หมายถึง citizen journalist นั่นเอง องค์กรข่าวต้องหาวิธีการสร้างความร่วมมือกับนักข่าวอาสาเหล่านั้น à user-generated content สร้างเครือข่ายร่วมกับนักข่าวอาสา มีการอบรมสร้างความเข้าใจตรงกัน มีแรงจูงใจในการส่งข่าวเข้ามา เป็นต้น

b. The Value adder เป็นคนตรวจสอบข้อมูล คัดเลือกข้อมูล ทำอธิบายประกอบ ให้ข้อมูลเพิ่มเติม เช่น ความเห็น link ที่มีประโยชน์ เป็นต้น

c. Technician คนที่เอาเรื่องไปจัดกลุ่มประเภท คนที่ทำเปรียบเทียบให้เห็นระหว่างสิ่งที่ กองบรรณาธิการจัดความสำคัญของวาระข่าวสาร กับสิ่งที่คนอ่านจริงๆ คนเหล่านี้เช่น คนที่สร้าง Facebook app / RSS feed เป็นต้น

d. Crowd: เดิมก็คือผู้รับสาร แต่ปัจจุบันคือคนที่นักข่าวโต้ตอบสื่อสารด้วย การทำ crowdsourcing เป็นวิธีการท่จะทำให้สามารถรายงานประเด็น หรือ ตรวจสอบเรื่องราวได้มากกว่า รอบด้านกว่า ในแบบที่การทำงานแบบสื่อดั้งเดิมทำไม่ได้ โดยทำให้ผู้รับสารกลายเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการรวบรวบข่าว (newsgathering) ของนักข่าว การทำ crowdsourcing มาจาก 2 ลักษณะคือ มาจากความเชี่ยวชาญเฉพาะของกลุ่มคน / กลุ่มอาชีพ หรือ มาจากประสบการณ์ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องราว นักข่าวทำ crowdsourcing อย่างไร ก็จากการตามดูข้อมูลต่างๆ จากการประกาศสอบถามข้อมูล หรือ จากการสัมภาษณ์ เครื่องมือที่ใช้ได้เช่น Wiki, forum เป็นต้น

เนื้อหาหลักใน Blog นี้ แปลมาจาก Blog onlinejournalismblog.com โดย Paul Bradshaw (a visiting professor at City University, London and part time Course Leader for the MA in Online Journalism at Birmingham City University.)

อ่านต้นฉบับได้ที่

A model for the 21st century newsroom: pt1 – the news diamond

A model for the 21st century newsroom pt2: Distributed Journalism

About Translator:

Sakulsri Srisaracam, lecturer at Faculty of Communication Arts, Dhurakij Pundit University, Thailand

Twitter: @imsakulsri

Few things illustrate the challenges facing journalism in the age of ‘Big Data’ better than Cable Gate – and specifically, how you engage people with stories that involve large sets of data.

The Cable Gate leaks have been of a different order to the Afghanistan and Iraq war logs. Not in number (there were 90,000 documents in the Afghanistan war logs and over 390,000 in the Iraq logs; the Cable Gate documents number around 250,000) – but in subject matter.

Why is it that the 15,000 extra civilian deaths estimated to have been revealed by the Iraq war logs did not move the US authorities to shut down Wikileaks’ hosting and PayPal accounts? Why did it not dominate the news agenda in quite the same way?

Tragedy or statistic?

I once heard a journalist trying to put the number ‘£13 billion’ into context by saying: “imagine 13 million people paying £1,000 more per year” – as if imagining 13 million people was somehow easier than imagining £13bn. Comparing numbers to the size of Wales or the prime minister’s salary is hardly any better.

Generally misattributed to Stalin, the quote “The death of one man is a tragedy, the death of millions is a statistic” illustrates the problem particularly well: when you move beyond scales we can deal with on a human level, you struggle to engage people in the issue you are covering.

Research suggests this is a problem that not only affects journalism, but justice as well. In October Ben Goldacre wrote about a study that suggested “People who harm larger numbers of people get significantly lower punitive damages than people who harm a smaller number. Courts punish people less harshly when they harm more people.”

“Out of a maximum sentence of 10 years, people who read the three-victim story recommended an average prison term one year longer than the 30-victim readers. Another study, in which a food processing company knowingly poisoned customers to avoid bankruptcy, gave similar results.”

Salience

This is where journalists play a particularly important role. Kevin Marsh, writing about Wikileaks on Sunday, argues that

“Whistleblowing that lacks salience does nothing to serve the public interest – if we mean capturing the public’s attention to nurture its discourse in a way that has the potential to change something material. “

He is right. But Charlie Beckett, in the comments to that post, points out that Wikileaks is not operating in isolation:

“Wikileaks is now part of a networked journalism where they are in effect, a kind of news-wire for traditional newsrooms like the New York Times, Guardian and El Pais. I think that delivers a high degree of what you call salience.”

This is because last year Wikileaks realised that they would have much more impact working in partnership with news organisations than releasing leaked documents to the world en masse. It was a massive move for Wikileaks, because it meant re-assessing a core principle of openness to all, and taking on a more editorial role. But it was an intelligent move – and undoubtedly effective. The Guardian, Der Spiegel, New York Times and now El Pais and Le Monde have all added salience to the leaks. But could they have done more?

Visualisation through personalisation and humanisation

In my series of posts on data journalism I identified visualisation as one of four interrelated stages in its production. I think that this concept needs to be broadened to include visualisation through case studies: or humanisation, to put it more succinctly.

There are dangers here, of course. Firstly, that humanising a story makes it appear to be an exception (one person’s tragedy) rather than the rule (thousands suffering) – or simply emotive rather than also informative; and secondly, that your selection of case studies does not reflect the more complex reality.

Ben Goldacre – again – explores this issue particularly well:

“Avastin extends survival from 19.9 months to 21.3 months, which is about 6 weeks. Some people might benefit more, some less. For some, Avastin might even shorten their life, and they would have been better off without it (and without its additional side effects, on top of their other chemotherapy). But overall, on average, when added to all the other treatments, Avastin extends survival from 19.9 months to 21.3 months.

“The Daily Mail, the Express, Sky News, the Press Association and the Guardian all described these figures, and then illustrated their stories about Avastin with an anecdote: the case of Barbara Moss. She was diagnosed with bowel cancer in 2006, had all the normal treatment, but also paid out of her own pocket to have Avastin on top of that. She is alive today, four years later.

“Barbara Moss is very lucky indeed, but her anecdote is in no sense whatsoever representative of what happens when you take Avastin, nor is it informative. She is useful journalistically, in the sense that people help to tell stories, but her anecdotal experience is actively misleading, because it doesn’t tell the story of what happens to people on Avastin: instead, it tells a completely different story, and arguably a more memorable one – now embedded in the minds of millions of people – that Roche’s £21,000 product Avastin makes you survive for half a decade.”

Broadcast journalism – with its regulatory requirement for impartiality, often interpreted in practical terms as ‘balance’ – is particularly vulnerable to this. Here’s one example of how the homeopathy debate is given over to one person’s experience for the sake of balance:

Journalism on an industrial scale

The Wikileaks stories are journalism on an industrial scale. The closest equivalent I can think of was the MPs’ expenses story which dominated the news agenda for 6 weeks. Cable Gate is already on Day 9 and the wealth of stories has even justified a live blog.

With this scale comes a further problem: cynicism and passivity; Cable Gate fatigue. In this context online journalism has a unique role to play which was barely possible previously: empowerment.

3 years ago I wrote about 5 Ws and a H that should come after every news story. The ‘How’ and ‘Why’ of that are possibilities that many news organisations have still barely explored. ‘Why should I care?’ is about a further dimension of visualisation: personalisation – relating information directly to me. The Guardian moves closer to this with its searchable database, but I wonder at what point processing power, tools, and user data will allow us to do this sort of thing more effectively.

‘How can I make a difference?’ is about pointing users to tools – or creating them ourselves – where they can move the story on by communicating with others, campaigning, voting, and so on. This is a role many journalists may be uncomfortable with because it raises advocacy issues, but then choosing to report on these stories, and how to report them, raises the same issues; linking to a range of online tools need not be any different. These are issues we should be exploring, ethically.

All the above in one sentence

Somehow I’ve ended up writing over a thousand words on this issue, so it’s worth summing it all up in a sentence.

Industrial scale journalism using ‘big data’ in a networked age raises new problems and new opportunities: we need to humanise and personalise big datasets in a way that does not detract from the complexity or scale of the issues being addressed; and we need to think about what happens after someone reads a story online and whether online publishers have a role in that.

Jonathon Shuler has published a post exploring the News Diamond from my Model for a 21st Century Newsroom. As part of that he’s added an extra layer to the diamond showing which areas professional journalists should focus on, and which ones they should let go:

“Let the crowd have the middle of the diamond. Just let it go, our time there is ending. There’s too many of them, they are too fast, they will out man and out maneuver you every time that it matters to them–and if it doesn’t matter to them, I bet there’s not much of a market for it. Just walk away… and watch.”

He finishes by arguing that commercial journalism needs to raise the bar:

“The future of Journalism is not to become public service with the hopes of gratuity, but a professional service with professional expectations and results. If people are going to blogs and the crowd instead of your publications, it’s because your publication is not meeting the expectations of your audience. As a publication you have the choice to evolve to meet those expectations, find a new audience, or leave.”

Read his post in full here.

Here’s a wonderful reimagining of the News Diamond from the first part of my Model for a 21st Century Newsroom. Gaurav Mishra’s diagram (shown above) takes my rhombus (shown below) and plots it against two axes. It’s rather lovely.

Helpfully, however, Mishra takes the concept forward a little. As he explains:

“my “news lifecycle” is different from Paul Bradshaw’s “news diamond” in two ways –

“1. Paul’s “news diamond” looks at news from a news organization’s perspective, whereas my “news lifecycle” acknowledges that the boundaries between news creators, news curators and news consumers have blurred beyond recognition.

“2. Paul does not make the distinction between unplanned breaking news events (like accidents and terrorist attacks) and planned live coverage of events (like the Super Bowl or the US presidential inauguration). Paul’s “news diamond” and my “news lifecycle” models are much more valid for unplanned breaking news events.”

It’s fair to say that my diamond does take the perspective of a news organisation – that’s who it was aimed at. But I’m not sure that that means it doesn’t acknowledge the blurring of boundaries.

Anyway, Mishra poses some questions:

1. How do we increase the number and variety of sources in the process of creating, curating and consuming news?
2. How do we separate signal from noise during each stage of the news lifecycle?
3. How do we contract the “alert” to “analysis” stages of the news lifecycle, in order to get better signal to noise ratio sooner in the cycle?
4. How to we expand the “conversation” to “customization” stages of the news lifecycle, in order to maximize the returns from the content we have created?
5. How do we expand the requisite participatory media ecosystem so that exceptions to this news lifecycle (like the information void in the Israel-Hamas Gaza conflict or the Russia-Georgia Otessia conflict) become increasingly rare?

I’d be very interested in any responses.

In the meantime, here’s those original diagrams for your conceptual enjoyment…

As it happens, the diamond was just another way of showing the following flow diagram from the same post, so now I have 3 diagrams to refer to…

The Google Newsroom

Here’s a new contribution to the ‘Model for a 21st Century Newsroom’ concept: the Google Newsroom, by Benoît Raphaël. Based on his experience as editor in chief at Le Post, Raphael makes a number of salient points about reorganising the newsroom in a digital age. He suggests that “we have to forget that old idea of merging newsrooms” and create “one “where everything happens,” that is to say on the web. This is the heart of information system. The rest is just appearance.”

“At LeMonde.fr, print articles represent 30% of production, but less than 15% of traffic. You can not just write and redirect to a pipe. To produce content you have to take an evolving environment into account.

“Journalists become schizophrenic [when you ask them to write for print and web]. They become “bi-media” and feel they are bi-working, which for them means “twice”.”

Raphael says the newsroom must make a distinction between roles of creation-based journalism and those of curation-based journalism.

“Your 80 journalists are gathered into 10 business units, ie in thematic clusters. Just as an independent media (which could be branded in another way) managed (or not) by a cluster manager, around which you can gather 8 journalists, bloggers, a community + 1 marketing + 1 sales officer (they can work on multiple clusters). Each cluster can also have its copy editor and its associated community manager.

“In each cluster, we will produce creation-oriented journalism. The driving question must be: since everyone covers approximately the same information on the network, what is my added value?”

In addition, there are super copy editors working on taking the content and making the print product work to its high resolution visual strengths.

It’s a considered approach to the evolving newsroom that turns print-centric operations on their head. People will point out that print is responsible for most of the revenue, but there’s a point to be made here: it doesn’t actually mean it should account for most of expenditure. After all, travel supplements are more lucrative than war coverage, but that doesn’t mean you hold back from spending a disproportionate amount of money on the latter.

Since most news organisations are turning to a web-first strategy, it makes organisational sense that the ‘rewriting’ happens for the print or broadcast edition (in this case by the super copy editors), not the other way around. But as Raphael points out: “You tell me: will your 80 journalists be able to go on the web? In most newsrooms, the “web level” is close to zero. What is [stopping this happening] is bi-media schizophrenia.”

Thoughts?

You can also find the original article in French along with a reaction by Mikiane from France24

Next Thursday is the news:rewired event at City University London, which is being put on by the good people at journalism.co.uk. I’ll be on hand as a delegate.

All of the bases will be covered, it seems: Multimedia, social media, hyperlocal, crowdsourcing, datamashups, and news business models.

What I’m expecting

It’s always good to chat about different business models. However I don’t expect to come out of that with any greater insight into the silver bullet to fund journalism. Often people approach this topic like there even is one single revenue stream that hasn’t been discovered. The days of the two-channel revenue stream (ads and subs) are over.

Multimedia chat should be interesting. Personally I’m conflicted about the overall importance of multimedia. It’s an additional storytelling tool, however I’m of the opinion that multimedia isn’t the go-to tool that many like to make it out to be. If your readers won’t watch a 3 minute video, then you might want to be more selective in how you allocate those resources.

The topic of the social media session is “How to efficiently use Twitter, Facebook and other social networking tools for productive journalism”. We know it’s not very successful as a one-way communication tool. However many publications are nervous about the idea of engaging so directly with readers. Since journalists are major users of social media, news organisations are needing to determine how to police the way their journalists interact with readers off the clock. It’s a tough question, so I look forward to that debate.

There’s a panel that I’m confused about. It’s called “Troubleshooting panel on online journalism”. Sounds like a Q&A session about problems faced by online journalists. However the panelists make me think it will be about a variety of things:

What happens when it all goes wrong? What tools are particularly troublesome? How to get yourself out of a digital ditch? With presentations, practical guidance and words of wisdom from a digitally seasoned panel: Robin Hamman, head of social media, Headshift; Jon Bernstein, deputy editor, New Statesman (former Channel 4 multimedia editor); Robin Goad, research director, Hitwise; and Malcolm Coles, internet consultant and media blogger.

It will be a valuable discussion, because of all the talent in the room. I just have no idea what they’ll be talking about.

The rest of the day is tied up in talks about hyperlocalism, datamashing and crowd-sourcing. Of those, the one I’m most interested in is the datamashing talk. Here’s an explanation:

How can data be used to tell a story and hold authorities accountable? What data should journalists be using? How can journalists learn new computer assisted reporting skills? What other sectors can journalists learn from? With presentations, examples and practical advice from Tony Hirst, data expert and lecturer, Open University. Francis Irving, senior developer, MySociety.org.

This is the stuff that drives innovation. Taking raw data and turning it into something that is easily understood, digested and redistributed. It takes a certain skill to be able to do it well. And when it is done well, the results are often exciting and explosive.

This will be an exciting and informative event. I do, however, have some concerns.

What I hope will happen

First, it’s somewhat disappointing that the role of community management in online journalism does not have a more prominent place in the discussions.

While it’s good to know how to use social media to further your journalistic endeavours, it’s equally important to know how to use it to engage with the community that you’re writing for. It’s a skill that many journalists simply don’t have. There’s still a mentality that once the content has been edited and posted, journalists don’t have any further responsibility towards it. Your article is your product. You’ve got to promote it.

I’d also like to see a discussion on how emerging technologies will impact journalism. Two emerging technologies in particular are eReaders/tablets and smart phones. They’re already changing the way people consume media, so it would make sense then that the way media is developed and presented would need to change, too. Yesterday Google announced the release of its new phone, Nexus One. Not to mention the newest arrival to the eReader game, called Skiff Reader. How will media need to change to fit that new technology?

I’m hoping that the topic of personal branding comes up. Journalists it seems have a love-hate for this term. Some journalists already have personal brands, while others shun the very idea of it. Regardless of your position, it’s something that needs to be talked about, especially in an open forum like this.

I’d also like to see a debate about journalism entrepreneurism. And some discussion about career paths that utilise journalism skills, but aren’t exactly journalism.

But since this is a *journalism* conference, I suspect that won’t happen.

I’ll write a post-event blog post to discuss all that did happen. I’m going to attempt to bring up some of the points I mentioned above, so I’ll also try to write about that. Throughout the day I’ll be tweeting about the from my personal account, @BenLaMothe, so feel free to follow along there, too.

In April Maxim Salomatin translated the Model for a 21st Century Newsroom series into Russian. Now Mauro Accurso has translated it into Spanish. All 6 parts, which make up around 10,000 or so words. It’s an incredible feat, and I’m enormously grateful.

So, here they are, part by part:

1. Part 1: The News Diamond – http://tejiendo-redes.com/2009/09/02/el-diamante-de-noticias-modelo-para-la-redaccion-del-siglo-xx1-1ra-parte/
2. Part 2: Distributed Journalism – http://tejiendo-redes.com/2009/09/07/periodismo-distribuido-modelo-para-la-redaccion-del-siglo-xxi-2da-parte/
3. Part 3: 5 Ws and a H that should come after every story – http://tejiendo-redes.com/2009/09/21/6-preguntas-que-deberian-venir-despues-de-cada-noticia-modelo-para-la-redaccion-del-siglo-xxi-3ra-parte/
4. Part 4: News distribution in a new media age – http://tejiendo-redes.com/2009/10/06/la-distribucion-de-las-noticias-en-un-mundo-de-nuevos-medios-modelo-para-la-redaccion-del-siglo-xxi-%e2%80%93-4ta-parte/
5. Part 5: Making money from journalism online: new media business models – http://tejiendo-redes.com/2009/11/02/ganando-plata-con-el-periodismo-modelos-de-negocio-de-los-nuevos-medios-modelo-para-la-redaccion-del-siglo-xxi-5ta-parte/
6. Part 6: New journalists for new information – http://tejiendo-redes.com/2009/11/11/nuevos-periodistas-para-un-nuevo-flujo-de-informacion-modelo-para-la-redaccion-del-siglo-xxi-%e2%80%93-6ta-parte/

(As an aside, The Spanish Press Association approached me last year for permission to translate it too but I’ve never seen it. Perhaps they got bored after part 1… or perhaps they’re just rude. Anyway, if you’ve seen it, let me know.)

If the inverted pyramid as a writing form is tied to the printed page, what writing form does the web suggest?

That was the question asked by João Canavilhas of Portugal when he proposed the “tumbled pyramid,” a more open story architecture designed to encourage online navigation and personal reading paths. Canavilhas describes a new structure with four levels: base, explanation, and two levels of exploration.

I’ve wrestled with the same question. My solution: the “mapped” writing model (interesting how we reach out to new metaphors to replace old ones). Where my approach differs is its simplicity. The mapped model is really just a specific way to organize information. It assumes little change in how you, as the practitioner, define a story or function as a journalist. I’d like to explain the concept and how it rethinks the inverted pyramid.

HOW IT WORKS:

The mapped model views the news story as a whole and parts. First comes a summary of the main elements. Then the story breaks into an orderly conversation of one element or thread at a time. It’s up to the writer to define the content threads. Each thread starts with a subhead that clearly conveys what comes next, for example: “what happened,” “what witnesses saw,” or “next steps in the process.” The subheads function as a map, telling readers ahead of time where the story will lead, what turns in the road they can expect, and reminding them where they are. This form seems to work best on longer news and feature stories.

Below is a simple example of a mapped story I wrote recently for our community newspaper. I presented the story experimentally in a simple Flash file, to see how it might look on the web. You won’t be wowed by zippy graphics. It’s meant to show how the subheads can become the means of navigation, literally. On the web you could also present this story as a continuous text, with subheads set into the story, acting as signposts.

Click for mapped story example

ORIGIN OF THE CONCEPT:

I developed this model as a news designer a few years ago as I tried to imagine ways to make stories easier to read.

I was troubled by what seemed like information chaos in many news stories dealing with complex topics. With a background in writing, I began to analyze how stories were built. I used color markers to highlight the various categories or threads present in a story, wherever they showed up in the text (I choose the colors at random). For example, “background” might turn up as a block of yellow in the second paragraph, then again in the sixth paragraph, then as a chunk toward the end of the story. Fully deconstructed, the story might contain six or eight threads, showing up as a patchwork of colors.

It was hard work at first. As I surveyed texts at my own newspaper and elsewhere, comparing structures in writing, an intriguing picture emerged. On one hand, I realized I had stumbled onto a useful way to see and describe some of the building blocks of writing. Shaping and layering are skills some writers seem to pick up almost intuitively, but don’t often talk about. On the other hand, I could now “see” the chaos I felt as I read some stories. A change in topic shows up as a shift from one colour to another. Frequent colour shifts indicate a dense weaving of elements.

In many cases, the reason for the chaos can be traced back to the inverted pyramid construct. By orienting an entire story around newsworthy fragments, we make it harder to have a more paced and logical conversation geared to readers who aren’t as familiar with the subject. Perhaps this partly explains why we have a hard time attracting younger readers.

In my survey of storytelling forms, I noticed a few writers using a whole and parts logic. This seemed to get around the problem of confusion caused by too much toploading. My color-coding technique revealed far fewer shifts between colors and more sustained chunks of monologue. As a designer, I tinkered. I introduced subheads as a reader help. I gave the model a name.

REACTION TO A NEW FORM:

Does the mapped writing model work? Jacqueline Farnan, then an associate journalism professor at St. John Fisher College in Rochester, New York, spotted an article I had written for a writing coaches’ newsletter, contacted me, and suggested a formal study to find out what newspaper readers thought. She selected a published story from her local paper and I reorganized it according to the mapped model, being careful not to do any actual rewriting. She led focus groups where participants compared the two versions of the story. The result: 70% of readers preferred the mapped version.

Unfortunately, the idea didn’t catch on in print. The idea of segmenting text and interrupting it with unsexy subheads made writers queasy. Print reporters steeped in the subculture of the inverted pyramid found it incompetent to subordinate newsworthiness in the writing to some organizational structure. I could see I was bumping into some of the fundamental assumptions of my craft.

I put my ideas on the shelf, where they gathered dust for more than a decade. In the back of my mind, I wondered if the mapped model might have more application on the web. It seemed to align perfectly with the thinking of web usability experts such as Jakob Nielsen. So when I decided recently to upgrade my own education, it was great to read about the “tumbled pyramid,” the “news diamond,” and a group of people thinking about ways to adapt journalistic practice for the online environment.

SO TRY IT, ALREADY:

If you feel like taking the mapped model for a spin, you may be surprised. As a writer, you’ll find when you announce your topic in a subhead, now you have to deliver on that promise or the story will come across as weak. Scattered bits of information don’t work. Each of the threads tends to turn into a more complete, rounded, transparent conversation. There’s a disciplining effect and I believe the result is a better story.

Some tips: Take care to write subheads that provide a clear map or index when read on their own. Try not to repeat the subhead words in the text. Craft each segment.

I’m speculating here, but it seems to me this model would support the evolving, collaborative nature of the “news diamond.” Early in the cycle, only a short story would exist, the top. Later, threads would sprout and develop as more news comes in. With a clear, transparent writing structure, it’s easier to include more voices and angles in the story while retaining a cohesive focus. Whole threads could be devoted to the levels envisaged by Canavilhas and others, for analytical perspectives and links.

Does the mapped model bring us closer to multi-level navigation and differentiated reading? Good question. Drop me a line at hedleyd@shaw.ca if you try it. I’d love to hear how it goes.

Maxim Salomatin has translated the entire Model for a 21st Century Newsroom series into Russian – no small feat as the whole comes to around 10,000 words. 

You can find the translated posts below:

Part 1: The News Diamond – http://habrahabr.ru/blogs/mass_media/54706/
Part 2: Distributed Journalism – http://habrahabr.ru/blogs/mass_media/54808/
Part 3: 5 Ws and a H that should come after every story – http://habrahabr.ru/blogs/mass_media/54958/
Part 4: News distribution in a new media age – http://habrahabr.ru/blogs/mass_media/55035/
Part 5: Making money from journalism online: new media business models -http://habrahabr.ru/blogs/mass_media/56516/
Part 6: New journalists for new information – http://habrahabr.ru/blogs/mass_media/56353/

How news is produced in a print- or broadcast-only news operation

Above is an image representing how journalism has traditionally been done:

1. You went and gathered your information
2. You put it all together in an attractive package: the article, the broadcast package
3. And someone else took that to the readers or viewers

That linear process is pretty much redundant online.

See the diagram below. I’ve found myself drawing this so often recently that I thought I should put it online and save some ink.

Newsgathering, production and distribution are often the same thing in an online environment

The point is clear. Thanks to networked technologies – and RSS in particular – there is no reason why newsgathering cannot also be news production, or news distribution. For example:

• You bookmark something on Delicious (newsgathering). That is published on Delicious, your blog, Twitter, and/or your news website (see Jemima Kiss’s PDA Newsbucket), and distributed via RSS which can be embedded anywhere
• You ask a question on Twitter (newsgathering). That is published on Twitter, and distributed via RSS – perhaps as a widget on your blog or Facebook.
• You film some raw material on your mobile phone using Qik. It’s published on Qik, with an update posted to Twitter too. The video feed is embedded on your blog or news site, and once again RSS distributes it anywhere you or someone else wants.

I could go on, but here are the implications: 1) a web-savvy journalist or news operation will seek to make as much of their activity visible in this way as possible, adding value to what they do and providing numerous access points for users. It’s for this reason I’m a massive fan of social bookmarking (it also makes it very easy to find things you read previously)

2) Journalism is becoming less polished, more iterative and more networked. Broadcast and print do the ‘finished version’ pretty well – online, we’re often happy with raw information, with the emphasis on ‘raw’.

3) As I’ve said before, the journalist (along with their readers) is now the distributor. You cannot leave that job to someone else. The more active, visible and social you are online, the better for your work both commercially and editorially.

Any thoughts? More examples?