Late last year I was asked to put together some presentations giving advice on verifying information, finding people and stories online, ethics, and news values. These were translated by Anas Qtiesh into Arabic as part of CheckDesk, a project to support Middle East citizen journalists created by Meedan at Birmingham City University.

The materials are collected at ArabCitizenMedia.org. I’ve linked to each presentation above.

PHP Freelancer

Here’s one of those posts I never expected to be writing: my presentation on Writing for the Web has been translated into Montenegrin by Andrijana Rabrenovic, Senior lecturer of the Faculty of
Political Sciences in Podgorica, Montenegro. Here it is:

PHP Freelancer

Joining the Spanish and Russian translations of the Model for a 21st Century Newsroom is this version in Thai. Many thanks to Sakulsri Srisaracam:

(แปลเป็นภาษาไทยโดยอ.สกุลศรี ศรีสารคามจาก Blog onlinejournalismblog.com ของ Paul Bradshaw)

ธรรมชาติของสื่อออนไลน์ที่สำคัญคือ มีความเร็ว (Speed) นักข่าวสามารถเผยแพร่ รายงานข่าวผ่านเครื่องมือบนอินเตอร์เน็ตและเทคโนโลยีมือถือที่เชื่อมต่อกับโลกออนไลน์ได้อย่างรวดเร็วมากกว่าสื่อวิทยุและโทรทัศน์ที่เคยเป็นแชมป์ในเรื่องนี้ ความเร็วที่ทำได้ทันที จากทุกที่ ทุกมุมทำให้รูปแบบการรับสาร การส่งสาร และความต้องการข่าวสารของผู้บริโภคต่างไปจากเดิม

ในขณะเดียวกันก็สามารถให้ “มิติเชิงลึก” ได้ผ่านการใช้สื่อออนไลน์ ที่สำคัญคือพื้นที่ที่ไม่จำกัด (unlimited space) บนพื้นที่เว็บไซต์นั้น ทำให้สามารถนำเสนอเนื้อหาที่มากกว่าพื้นที่ของหนังสือพิมพ์และนิตยสาร ผนวกกับลักษณะของการมี Hyperlink หรือการเชื่อมโยงข้อมูลต่างๆ เข้าด้วยกัน ทำให้สามารถเชื่อมต่อไปยังข้อมูลเพิ่มเติม หรือ ดึงข้อมูลอื่นๆ มาใช้ในงานที่เผยแพร่ได้ ทำให้การสื่อสารบนโลกออนไลน์ต่อยอดไปได้เรื่อยๆ ไม่รู้จบ ความสามารถรองรับการทำสื่อแบบ Multimedia ทำให้รูปแบบวิธีการในการนำเสนอข้อมูลข่าวสารทำได้หลากหลายมากขึ้น จากลักษณะเหล่านี้ ทำให้สื่อออนไลน์สามารถช่วงชิงแชมป์ความลึกและกว้างของเนื้อหาจากแชมป์เก่าอย่างหนังสือพิมพ์และนิตยสารมาครองได้

นอกจากนั้นลักษณะสำคัญที่สามารถสร้างปฏิสัมพันธ์ (Interactivity) สร้างความสัมพันธ์ระหว่างผู้ส่งสารและผู้รับสาร จะทำให้เกิดความร่วมมือรูปแบบใหม่ๆ ในกระบวนการข่าวนำไปสู่มุมมอง และเนื้อหาข่าวที่หลากหลายมากขึ้นด้วยเช่นกัน

Paul Bradshaw เสนอรูปแบบ (Model) ของกองบรรรณาธิการข่าวยุคศตวรรษที่ 21 ที่สะท้อนการทำงานในกระบวนการข่าวในมิติ “เร็ว” และ “ลึก” ไว้อย่างน่าสนใจ ดังนี้

Paul Bradshaw บอกว่า กระบวนการทำข่าวแบบใหม่นี้ ต้องให้ความสำคัญใน 2 มิติคือ มิติเร็ว และ มิติความลึก ซึ่งเป็นศักยภาพ 2 ส่วนของสื่อออนไลน์ที่ควรถูกนำมาใช้ให้เป็นประโยชน์

กระบวนการในโมเดลที่เห็นข้างต้นนั้นเสนอให้เห็นว่าข่าวสามารถถูกนำเสนอผ่านช่องทางและสื่อต่างๆ ภายใต้ Converged Newsroom จากขั้นตอนเร็ว (Speed) ไปจนถึงความลึก (Depth) โดยมีรายละเอียดดังนี้

1. Alert (การเตือนให้ทราบ) ขั้นตอนนี้เริ่มทันทีเมื่อนักข่าว หรือ บรรณาธิการทราบข้อมูลของข่าวที่เกิดขึ้น ก็จะมีการส่งข่าวสั้นๆ ออกไปให้ผู้รับสาร โดยอาจใช้ช่องทางผ่านมือถือ Blackberry หรือ labtop ที่เชื่อมต่อ wifi ผู้สมัครสมาชิกติดตามข่าวสารได้รับข้อความเตือนให้ทราบว่ามีเหตุการณ์หรือข่าวเกิดขึ้นในรูปแบบของข้อความ (text) อีเมลล์ ข้อความทาง twitter หรือ facebook feed ซึ่งสามารถทำได้ทันทีที่เหตุการณ์เกิดขึ้นหรือเมื่อผู้สื่อข่าว/บก.ได้รับข้อมูลข่าว การทำทันทีนี้เป็นการประกาศว่านักข่าว/บก.คนนั้นเป็นเจ้าของข้อมูลข่าว การทำให้เช่นนั้นทำให้ตอกย้ำชื่อเสียงของการเป็น “คนแรก” ที่ได้ข่าวสำหรับข่าวใหญ่ สำหรับข่าวเล็กหรือข่าวทั่วไป เปิดโอกาสให้ผู้สื่อข่าวสามารถประกาศตัวตนของนักข่าวในการรายงานข่าวได้ (โดยเฉพาะใน twitter ที่ประกาศให้คนได้รู้ว่า นักข่าวคนนั้นกำลังทำอะไรอยู่) ซึ่งจะเป็นการดึงดูดให้มีผู้ติดตามเข้าไปอ่านรายงานข่าวนั้นบนเว็บไซต์ข่าว ตามอ่านในหนังสือพิมพ์ หรือชม/ฟังการรายงานข่าวผ่านสื่อวิทยุและโทรทัศน์

2. Draft (ข่าวร่าง) ขั้นตอนนี้คือการ “ร่างข่าว” หรือเขียนการรายงานข่าวแบบคร่าวๆ ซึ่งยังไม่ละเอียดพอที่จะตีพิมพ์หรือออกข่าววิทยุโทรทัศน์ได้ แต่เป็นขั้นตอนในการอัพเดทข้อมูลข่าวที่มีอยู่ในมือพร้อมๆ กับนำเสนอแบบ realtime ให้คนที่ติดตามได้รับทราบไปพร้อมๆ กัน ขั้นตอนนี้ เหมาะที่จะนำ “Blog” เข้ามาเป็นเครื่องมือในการเผยแพร่ นักข่าวทำอะไรบ้าง? ก็จดบันทึกข้อมูลข่าวที่ได้รับในขั้นตอน Alert ก่อนหน้า ร่างโครงร่างของรายงานข่าวชิ้นนั้น คล้ายๆ กับการรายงานของสำนักข่าวที่จะอัพเดทข้อมูลเพิ่มเติมเป็นระยะ เช่น ให้ข้อมูลชื่อ สถานที่ และรายละเอียดอื่นๆ รวมถึงแหล่งข่าว แหล่งที่มาข้อมูลด้วย เป็นการอัพเดททันที สดใหม่ ณ เวลาที่เกิดเหตุการณ์หรือทันทีที่มีข้อมูลใหม่เข้ามาเพิ่มเติม การทำ Draft หรือข่าวร่างนี้ทำหน้าที่สำคัญในการดึงให้ผู้อ่านที่ได้รับข้อความเตือนข่าวในขั้น Alert ให้ยังติดตามการรายงานข่าวนั้นของนักข่าว / บก.ต่อไป นอกจากนั้น การใช้ Blog ยังช่วยเป็นการเผยแพร่ต่อ บอกต่อข่าวสารผ่านชุมชนคนออนไลน์บนบล็อก ดึงคนอ่านจำนวนมากขึ้นเข้ามาในเว็บไซต์หรือ Blog ของนักข่าว / บก. หรือของสำนักข่าว เป็นการกระตุ้น ranking ใน search engine ให้สูงขึ้น ยิ่งไปกว่านั้น นักข่าว / บก. คาดหวังได้ว่าจะดึงดูดให้ผู้อ่านที่มีความรู้หรือมีข้อมูลมาช่วยเพิ่มเติมข้อมูลหรือช่วยตรวจสอบข้อมูล รวมถึงอาจได้ข้อมูลใหม่ๆ ที่นำไปสู่ประเด็นใหม่หรือต่อยอดประเด็นข่าวนั้น การอัพเดทอย่างต่อเนื่อง เป็นประจำในขั้นตอนนี้ สามารถทำได้เช่น เชื่อมโยงไปสู่ข้อมูล หรือรายงานข่าวอื่นๆ ด้วยเช่นกันเพื่อให้ยังคงติดอันดับ Ranking ใน google news ซึ่งให้ความสำคัญกับรายงานที่อัพเดทใหม่ที่สุด มากกว่าข่าวแรกที่รายงานออกมา

3. Article / Package (รายงานข่าว) ระหว่างการทำหน้าที่ในมิติเร็ว และ ลึกของสื่อออนไลน์ต่อการรายงานข่าว การเผยแพร่ข่าวผ่านสื่อดั้งเดิมอย่างหนังสือพิมพ์ วิทยุ และโทรทัศน์ยังคงมีอยู่เช่นเดิม โดยอยู่ในกระบวนการนี้ โดยสิ่งที่เป็นจุดแข็งของสื่อดั้งเดิมคือ การรายงานข่าวอย่างน่าเชื่อถือบนพื้นฐานของเอกสารข้อมูลสนับสนุนในพื้นที่และเวลาที่จำกัด สื่อดั้งเดิมสามารถทำได้ดีในงานให้ภาพและรายละเอียดข่าวที่กระชับชัดเจนตามที่ Paul Bradshaw เรียกว่า “snapshot’ เช่น ข่าวในความยาว 300 ตัวอักษร หรือ รายงานข่าว (package) ความยาว 3 นาทีในวิทยุหรือโทรทัศน์ เป็นจุดเด่นของสื่อดั้งเดิมที่น่าสนใจสำหรับผู้รับสาร ในกระบวนการนี้ การบรรณาธิกรข่าว หรือการตัดสินใจของกองบรรณาธิการในการคัดเลือกข่าว / ข้อมูลส่วนที่จะได้รับการนำเสนอ เป็นสิ่งสำคัญกว่าการไร้ขีดจำกัดของอินเตอร์เน็ต ในขั้นตอนนี้ Draft ที่ทำไว้ถูกพัฒนาให้สมบูรณ์เป็น “รายงานข่าว/สกู๊ปข่าว” (Package) ที่มีคุณค่าของการผลิตที่มากขึ้น ซึ่งสามารถทำได้ทั้งออนไลน์ หนังสือพิมพ์ และวิทยุโทรทัศน์ หรือจะนำเสนอผ่านทั้ง 3 สื่อก็ได้เช่นกัน

4. Context (เพิ่มเติมข้อมูล) ขั้นตอนนี้กลับไปสู่ช่องทางสื่อออนไลน์อีกครั้ง โดยอาศัยธรรมชาติในเรื่องการไร้ขีดจำกัดของพื้นที่เป็นสำคัญในการให้ข้อมูลเพิ่มเติม ข้อมูลสนับสนุน ข้อมูลต่อยอดที่เกี่ยวข้องกับข่าวนั้น นักข่าวถามตัวเองเพื่อหาคำตอบเพิ่มเติมในเรื่องดังนี้

a. เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นบ่อยแค่ไหน

b. จะย้อนกลับไปอ่านรายงานข่าวที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ได้ที่ไหน มีอะไรบ้าง

c. เรื่องราว เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมีแนวคิด หรือ ความหมายของประเด็นข่าวนั้นอย่างไร

d. จะหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับบุคคลหรือองค์กรนี้ได้จากไหน

e. จะหาความช่วยเหลือได้จากที่ไหน

ขั้นตอนนี้ใช้ธรรมชาติของ “Hypertext” หรือการ Link ข้อมูลนั่นเอง นักข่าวสามารถ Link เอกสาร องค์กร และข้อมูลการอธิบายความในเรื่องต่างๆ อาจมาจากงานเก่าๆ ที่เคยทำของตัวเอง หรือจากแหล่งข้อมูลอื่นๆ ก็ได้ เป็นช่องทางในการจัดหาแหล่งข้อมูลที่จำเป็นต้องข่าวนั้น ข้อมูลจากนสพ.และวิทยุโทรทัศน์สามารถนำมา Link ได้เช่นกัน แต่ Paul Bradshaw แนะนำว่า ควรเน้นการเชื่อมต่อกับข้อมูลบนเครือข่ายออนไลน์ให้มาก

5. Analysis / Reflection หลังจากมีการรายงานข่าวแล้ว สิ่งที่ควรตามมาคือ “การวิเคราะห์” สำหรับสื่อออนไลน์ หมายถึงการรวบรวมปฏิกิริยาตอบรับ ความเห็นแบบทันท่วงทีจากแหล่งต่างๆ ในชุมชนบล็อกโดยทั่วไป หรือจาก Blog หรือ forum ของนักข่าว / สำนักข่าว โดยรวบรวมจากทั้งผู้ที่ได้รับข้อมูลและผู้ได้รับผลกระทบ ผู้ที่รายงานเรื่องนั้นอาจสะท้อนประสบการณ์ทั้งหมดผ่าน Blog ก็ได้ และอาจใช้ podcast ด้วยซึ่งดีมากสำหรับการอภิปรายและถกประเด็น จากจุดนี้นักข่าวจากนสพ.และวิทยุโทรทัศน์อาจได้ข้อมูลเพื่อไปทำเป็นข่าวในสื่อหลักได้ด้วยเช่นกัน

6. Interactivity (ปฏิสัมพันธ์) ปฏิสัมพันธ์เป็นเรื่องที่ต้องลงแรงแล้วก็ต้องเตรียมพร้อม แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นการสร้างสัมพันธ์ที่เหนี่ยวแน่นและให้ข้อมูลกับผู้รับสารในแบบที่สื่อรูปแบบอื่นไม่สามารถทำได้ นอกจากนั้น ยังสามารถเป็นพื้นที่รวบรวมแหล่งข้อมูลจำนวนมากที่ได้จากผู้ที่เข้ามาเยี่ยมชมอย่างต่อเนื่อง Paul Bradshaw แนะนำเครื่องมือที่ใช้ได้ เช่น

a. การทำ Flash interactive อาจใช้เวลาหลายวันในการทำขึ้นมา แต่ก็เป็นเครื่องมือที่ดีเยี่ยมในการรวม hypertext, video, เสียง, animation และฐานข้อมูลไว้ด้วยกันและสามารถเลือกเข้าถึงข้อมูลได้แบบไม่หยุดนิ่ง (dynamic)

b. Forum หรือพวกเว็บบอร์ด เป็นพื้นที่สำหรับคนเข้ามาแลกเปลี่ยนประสบการณ์และข้อมูลกัน

c. Wiki : คือ การให้คนเข้ามาร่วมกันเขียนข้อมูล ร่วมกันรายงานประสบการณ์ ทำงานร่วมกันในการให้ข้อมูลระหว่างผู้รับสารทุกคนในการสร้างเนื้อหาร่วมกัน เช่น Wiki News

d. Live chats ผู้ใช้สามารถสื่อสารโดยตรงกับนักข่าว และ ผู้เชี่ยวชาญ

7. Customisation ขั้นตอนสุดท้ายนี้ ควรทำให้เป็นเรื่องอัตโนมัติ นั่นคือให้อำนาจแก่ผู้รับสาร/ผู้ใช้ในการเลือกข้อมูลได้ตามความต้องการ สิ่งที่ง่ายที่สุดคือเลือกสมัครสมาชิก email, text หรือ RSS เพื่อรับข้อมูลอัพเดทได้ในเรื่องที่ต้องการ/เรื่องที่สนใจ มากไปกว่านั้นก็คือการมีบริการของ Social recommendation แนะนำว่าควรไปอ่านเรื่องอะไรต่อ หรือ มีเรื่องอะไรที่ใกล้เคียงให้สามารถ click ไปอ่านได้ (นึกภาพเวลาเราเข้าไปซื้อของใน amazon.com แล้วจะมี แนะนำว่า คนอ่านหนังสือนี้ มักเลือกอ่านหนังสือเหล่านี้ด้วย) หรือ การใช้ database-drivenคือการเชื่อมโยงเครือข่ายข้อมูลเพื่อให้สามารถสืบค้น ค้นคว้าได้

ตัวอย่างการทำข่าวตามโมเดลนี้

จากเหตุการณ์แผ่นดินไหวที่พม่าและมีผลกระทบต่อจังหวัดเชียงรายของไทย

1. Alert: “เกิดเหตุแผ่นเดินไหว…..” รายงานสั้นๆ ผ่าน SMS / Twitter / Facebook อาจมีการทำ link เชื่อมโยงไปที่เนื้อข่าวสั้นของเว็บไซต์ข่าวด้วยก็ได้

2. Draft: ให้รายละเอียดเพิ่มเติม พิกัดที่ได้รับผลกระทบ ข้อมูล แหล่งข่าวให้สัมภาษณ์ ผู้เห็นเหตุการณ์ ผู้ได้รับผลกระทบ โพสต์ข้อมูลเหล่านี้ผ่าน Blog / Facebook และอัพเดทข้อมูลใหม่ๆ เพิ่มต่อเนื่อง ทำในลักษณะของ Live Blog เปิดพื้นที่ comment ให้มีการแลกเปลี่ยนข้อมูล อภิปราย มีการ Link ไปสู่ blog หรือ เว็บไซต์ที่ให้ข้อมูลเพื่มเติม ติดตามดู comment ที่มาโต้ตอบกับเรา ดูว่ามีข้อมูลใดที่สามารถนำไปต่อยอด หรือ หาข้อมูลเพิ่มเพื่อรายงานข่าวที่รอบด้านมากขึ้นได้

3. Article: จากข้อมูลที่นักข่าวรวบรวมได้ + ข้อมูลจาก comment ที่ได้มาใน Blog ซึ่งตรวจสอบแล้วว่าถูกต้อง รวมเป็นข่าว / รายงานลงสื่อหลัก

4. Context: ดึงเอา link ข้อมูลที่น่าสนใจจาก comment ที่มาตอบโต้ใน blog / ถ้ามีการแถลงข่าว มีข้อมูลสถิติ มีการให้ความเห็นจากนักวิชาการ มีกราฟฟิกแผนที่ ผลกระทบ file เสียง clip video ที่เกี่ยวข้อง ก็ทำ Link เชื่อมโยงข้อมูลเหล่านั้นเพื่อให้คนอ่านไปอ่านข้อมูลเพิ่มเติมได้ (อย่าลืมติด tag เดียวกันให้กับเนื้อหาเพื่อให้รวมเป็นกลุ่มและค้นหาได้ง่าย

5. Analysis: นักข่าว / บก. เขียนวิเคราะห์มุมมองเฉพาะเกี่ยวกับข่าวนั้นเพื่อเจาะลึกให้ข้อมูลมากขึ้น หรืออาจทำเป็น podcast ให้ expert มาอภิปรายกันเกี่ยวกับผลกระทบแผ่นดินไหว แนวแผ่นดินไหวที่กระทบไทย เป็นต้น

6. Interactivity: เชิญให้คนที่เข้ามาติดตามข่าวสารจากเว็บไซต์ของเรามีส่วนร่วม เช่น ถามคำถาม แชร์ข้อมูล และแสดงความเห็นต่อประเด็นต่างๆ

7. Customisation: ทำ RSS feed / email alert เตือนผู้อ่านเมื่อมีเรื่องราวเกี่ยวกับแผ่นดินไหวเกิดขึ้น หรือ มีข้อมูลอัพเดทเพิ่มเติม

จากแนวคิดเหล่านี้ Paul Bradshaw ยังเสนอด้วยว่า จากเดิมที่เราบอกว่า การทำข่าวคือ การทำงานแบบปิรามิดหัวกลับนั้น ในยุคใหม่ที่มี new media มาเกี่ยวข้อง ข่าวไม่ใช่เพียงแค่ผลิตภัณฑ์ขององค์กรสื่อ แต่เป็นกระบวนการ ที่ทำซ้ำไปเรื่อยๆ ของข้อมูลแบบไม่มีวันจบสิ้น โดยเขาเรียก Model นี้ว่า “News Diamond”

นอกจากนี้ Paul Bradshaw ยังบอกว่าด้วย จากสภาพแวดล้อมของการบริโภคข่าวสารที่เปลี่ยนไป ได้แก่

- ข้อมูลที่มากขึ้นจนแถบล้น / โลกข้อมูลข่าวสารที่หน่วยงานองค์กรต่างๆ สามารถให้ข้อมูลข่าวสารได้ด้วยตัวเองโดยไม่ต้องพึ่งสื่อเท่านั้น / โลกที่ผู้รับสาร สาธารณชน สามารถเข้าถึงข้อมูลได้เอง สร้างเนื้อหาได้เอง โดยไม่ต้องพึงข้อมูลจากสื่ออย่างเดียวอีกต่อไป

ทำให้การทำงานของนักข่าวต้องปรับตัว โดยเฉพาะ การหาแหล่งข่าวที่แตกต่างไปจากเดิม หรือนอกเหนือจากแหล่งข่าวหลักที่เคยใช้ ควรมีแหล่งข่าวอื่นๆ ที่สามารถให้มุมมองที่แตกต่างไปได้ด้วย (Dominic Ponsford)

Paul Bradshaw บอกว่า นักข่าวต้องปรับตัวเองให้ “อยู่เหนือเนื้อหา” (Above the content) หมายความว่า

- เนื่องจากผู้อ่านสามารถเข้าถึงข้อมูลขององค์กร หน่วยงานต่างๆ ผ่านสื่อออนไลน์ได้เอง ดังนั้น นักข่าวไม่ได้สามารถทำหน้าที่เอาข้อมูลมาให้เท่านั้น แต่ต้องตรวจสอบ รวบรวม ปฏิกิริยาจากชุมชนออนไลน์ จาก Blogger และจากแหล่งข่าวอื่นๆ นักข่าวต้องสอบถามแหล่งข่าวให้มากขึ้น เจาะลึก สืบสวนเรื่องราวที่ยังไม่ได้รับการเผยแพร่หรืออธิบายให้มากขึ้น

- ผู้อ่านสามารถแสดงความเห็น วิเคราะห์ และรายงานข่าวนั้นได้เองผ่านสื่อออนไลน์ ดังนั้น นักข่าวจำเป็นต้องทำตัวเองให้เป็นคนจัดการดูแลชุมชนออนไลน์นั้น เพื่อ บริหารเนื้อหาข้อมูลที่เกิดขึ้น อธิบายง่ายๆ คือ ทำหน้าที่เชื่อมโยง bloggers และ แหล่งข้อมูลมารวมกัน สร้างช่องทางในการรวมตัว การส่งผ่านข้อมูล และการระบบความร่วมมือกัน อีกอย่างที่สำคัญคือการทำ crowdsource ระดมข้อมูลของเรื่องจากกลุ่มผู้อ่าน / ชุมชนออนไลน์ที่ติดตามนักข่าวอยู่

สรุปง่ายๆ จากสิ่งที่ Paul Bradshaw ต้องการบอกเราตรงนี้คือ

สิ่งที่นักข่าวต้องรู้คือ นักข่าวไม่ใช่ผู้ควบคุมการให้ข้อมูลเพียงผู้เดียวอีกต่อไป แต่ทุกคนสามารถเป็นผู้ให้ และ ผู้รับได้ในเวลาเดียวกัน นักข่าวต้องใช้ช่องทางของสื่อออนไลน์ให้เกิดประโยชน์ในการ รวบรวม เชื่อมโยง หาข้อมูล ต่อยอดประเด็น โดยเฉพาะการสร้างการปฏิสัมพันธ์ และสร้างชุมชนออนไลน์จากผู้ที่ติดตามตัวเอง และบริหารจัดการข้อมูลข่าวสารที่ไหลไปมาอยู่บนสื่อออนไลน์ให้สามารถนำมาใช้เป็นประโยชน์ต่อการทำข่าว ซึ่งควรเป็นข่าวที่มากกว่ารายงานว่าอะไรเกิดขึ้น มีมุมมองที่ลึก เฉพาะมากขึ้น จะทำให้คนอ่านยังจำเป็นต้องรับสารนั้นจากผู้สื่อข่าว / สำนักข่าวอยู่ ถ้าแค่รายงานสิ่งเดียวกับที่ผู้อ่านรับได้โดยตรงจากแหล่งข่าวเช่นเดียวกัน คุณค่าของข่าวนั้นก็หมดไป

Paul Bradshaw เรียกการทำงานข่าวลักษณะนี้ว่า distributed journalism ซึ่งหมายถึง การให้ข้อมูลบางอย่างไปเพื่อนำมาซึ่งการสร้าง “ชุมชน” (Community) มันคือการสร้างสัมพันธ์ สร้างกลุ่มผู้ติดต่อที่ไม่ใช่แค่ list ติดต่อ แต่เป็นกลุ่มที่สามารถติดต่อ แลกเปลี่ยน และให้ข้อมูลซึ่งกันและกันได้ นักข่าวจึงจำเป็นต้องเข้าใจ “ชุมชน” ที่ตัวเองสร้างขึ้นมา / หรือติดตามนักข่าวอยู่ / และชุมชนออนไลน์อื่นๆ บนโลกอินเตอร์เน็ต / รวมถึงชุมชนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนั้น บางครั้งชุมชนนั้นก็อาจเป็นตัวนำนักข่าวก็ได้ นั่นหมายถึง นักข่าวต้องรู้วิธีการสร้างเครื่องมือและระบบ รวมถึงรู้ว่าจะสร้างเรื่องราวจากชุมชนได้อย่างไรด้วย

สรุปเกี่ยวกับ Distributed Journalism[1] ตามแนวคิดของ Paul Bradshaw

1. ใช้เทคโนโลยีในการจัดการ “ผู้ให้ข้อมูล” (Contributor)

a. จากเดิมที่ใช้แหล่งข่าวจำนวนหนึ่งซึ่งเป็นหน้าเดิมๆ อยู่ในกลุ่มของคนที่เป็นที่รู้จัก เป็น Elite ของสังคมอยู่แล้ว นักข่าวต้องมองหาแหล่งข่าวอื่นๆ ผ่านการใช้ New Media ซึ่งเป็นที่ๆ สามารถรวมคนที่หลากหลายมาเจอกันได้ เพื่อให้ได้แหล่งข้อมูลจากคนนอกวงที่พัฒนาความรู้ ความชำนาญ และมีความเชี่ยวชาญเป็นที่ยอมรับเช่นกัน ดังนั้น “ผู้เชียวชาญ” (expert) ไม่ได้หมายถึง เพียงคนที่มีสังกัดองค์กร หน่วยงานต่างๆ เท่านั้น แต่อาจเป็น expert ที่มาจากผู้มีประสบการณ์ตรง หรือ ผู้ที่มีข้อถกเถียงที่มีข้อมูลสนับสนุนเป็นอย่างดี นักข่าวทำอย่างไร? ก็ติดตามคนกลุ่มนี้ เปิดโอกาสให้มีส่วนร่วมในการให้ข้อมูล มีการอ้างอิงจากคนเหล่านี้ และอาจพัฒนาไปถึงขั้นให้เป็นนักวิเคราะห์ในเรื่องต่างๆ ให้

b. ผู้รับสารก็เช่นกัน New Media เอื้อเครื่องมือมากมายให้พวกเขาสามารถแสดงความเห็น ทำสื่อของตัวเอง เล่าเรื่องที่ตัวเองรู้ หรือมีประสบการณ์ได้ นักข่าวติดตามความเคลื่อนไหวเหล่านี้ เลือกการเปิดช่องทางให้ได้นำข้อมูลหรือสิ่งที่ผู้อ่านเหล่านั้นสร้างขึ้นมาใช้กับงานข่าว พร้อมต้องอ้างอิงกลับไปหาแหล่งข้อมูลเหล่านั้นด้วย

c. คนทั่วไปอาจเข้าถึงข้อมูล เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้มากกว่าที่นักข่าวทำได้ ดังนั้น นักข่าวจงรับฟัง ติดตาม และทำตัวเป็นผู้รับสารที่รับเรื่องราวต่างๆ จากคนทั่วไปด้วย เพื่อกรอกหาข้อมูลที่จะสามารถนำมาใช้ หรือ หาคนที่จะมาเป็นแหล่งข่าว หรือร่วมมือในการทำงานข่าวได้

d. และอย่างลืมคนที่ไม่ได้อยู่บนอินเตอร์เน็ต คนเหล่านั้น นักข่าวก็ต้องให้ความสำคัญ ให้พื้นที่ในการได้มีส่วนร่วมในกระบวนการทำข่าวด้วยในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่งเช่นกัน

2. ระบบที่จะทำให้เกิดความสะดวกในการร่วมให้ข้อมูล

a. Accidental journalist คือคนที่บังเอิญได้เจอเรื่องที่เป็นข่าว หมายถึง citizen journalist นั่นเอง องค์กรข่าวต้องหาวิธีการสร้างความร่วมมือกับนักข่าวอาสาเหล่านั้น à user-generated content สร้างเครือข่ายร่วมกับนักข่าวอาสา มีการอบรมสร้างความเข้าใจตรงกัน มีแรงจูงใจในการส่งข่าวเข้ามา เป็นต้น

b. The Value adder เป็นคนตรวจสอบข้อมูล คัดเลือกข้อมูล ทำอธิบายประกอบ ให้ข้อมูลเพิ่มเติม เช่น ความเห็น link ที่มีประโยชน์ เป็นต้น

c. Technician คนที่เอาเรื่องไปจัดกลุ่มประเภท คนที่ทำเปรียบเทียบให้เห็นระหว่างสิ่งที่ กองบรรณาธิการจัดความสำคัญของวาระข่าวสาร กับสิ่งที่คนอ่านจริงๆ คนเหล่านี้เช่น คนที่สร้าง Facebook app / RSS feed เป็นต้น

d. Crowd: เดิมก็คือผู้รับสาร แต่ปัจจุบันคือคนที่นักข่าวโต้ตอบสื่อสารด้วย การทำ crowdsourcing เป็นวิธีการท่จะทำให้สามารถรายงานประเด็น หรือ ตรวจสอบเรื่องราวได้มากกว่า รอบด้านกว่า ในแบบที่การทำงานแบบสื่อดั้งเดิมทำไม่ได้ โดยทำให้ผู้รับสารกลายเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการรวบรวบข่าว (newsgathering) ของนักข่าว การทำ crowdsourcing มาจาก 2 ลักษณะคือ มาจากความเชี่ยวชาญเฉพาะของกลุ่มคน / กลุ่มอาชีพ หรือ มาจากประสบการณ์ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องราว นักข่าวทำ crowdsourcing อย่างไร ก็จากการตามดูข้อมูลต่างๆ จากการประกาศสอบถามข้อมูล หรือ จากการสัมภาษณ์ เครื่องมือที่ใช้ได้เช่น Wiki, forum เป็นต้น

เนื้อหาหลักใน Blog นี้ แปลมาจาก Blog onlinejournalismblog.com โดย Paul Bradshaw (a visiting professor at City University, London and part time Course Leader for the MA in Online Journalism at Birmingham City University.)

อ่านต้นฉบับได้ที่

A model for the 21st century newsroom: pt1 – the news diamond

A model for the 21st century newsroom pt2: Distributed Journalism

About Translator:

Sakulsri Srisaracam, lecturer at Faculty of Communication Arts, Dhurakij Pundit University, Thailand

Twitter: @imsakulsri

PHP Freelancer

Mauro Accurso has followed up his rapid translation of last week’s inverted pyramid of data journalism with a Spanish version of part 2: the 6 C’s of communicating data journalism. It’s copied in full below.

La semana pasada les traduje la primera parte de La Pirámide Invertida del Periodismo de Datos de Paul Bradshaw que prometió extender en el aspecto de comunicación del extenso proceso que significa el periodismo de datos.

En esta segunda parte Paul recorre 6 formas diferentes de comunicar en periodismo de datos que pueden ver en el cuadro de arriba y al final encontrarán un gráfico que resume toda la teoría (la cual está en desarrollo todavía y Bradshaw pide aportes, comentarios y sugerencias):

“El periodismo de datos moderno ha crecido junto con un gran aumento en visualización y esto puede llevarnos algunas veces a dejar de lado diferentes formas de contar historias que involucren grandes números. La intención de lo siguiente es funcionar como un manual para asegurar que todas las opciones sean consideradas:

1. VISUALIZACIÓN

La visualización es la forma más rápida de comunicar los resultados del periodismo de datos: herramientas gratuitas como Google Docs lo permiten con un sólo click y herramientas más poderosas como Many Eyes sólo requieren que el usuario pegue la data cruda y seleccione de un grupo de opciones de visualización.

Pero facilidad no es igual a efectividad. El surgimiento de cuadros-basura demuestra que la visualización no es inmune al churnalism o al espectáculo sin profundidad. Hay una rica historia de visualizaciones en gráfica que se mantiene relevante para la generación de las infografías online: enfocarse en no más de 4 puntos de datos, evitar el 3D y asegurarse que el gráfico es autosuficiente son sólo algunas.

No es un proceso simple pero, sin embargo, la visualización tiene una gran ventaja que hace que ese esfuerzo valga la pena: puede hacer que la comunicación sea increíblemente efectiva. Puede proveer de un método de distribución de tu contenido que no puede ser igualado por otros tipos de comunicación listado acá.

Pero su mayor fortaleza es también su mayor debilidad: la naturaleza instantánea de las infografías también significa que las personas a menudo no pasan demasiado tiempo mirándolas. Las hace muy efectivas para la distribución pero no para el engagement, así que es importante pensar estratégicamente acerca de 1) asegurarse que la imagen contenga un enlace a la fuente; y 2) asegurarse que haya algo más en la fuente cuando la gente llegue.

2. NARRACIÓN

Un artículo tradicional puede luchar para contener la clase de números que el periodismo de datos suele recorrer, pero aún así provee una forma accesible para que las personas entiendan la historia, si está hecho bien.

Como con la visualización, menos suele ser más. Pero también, como en la mayoría de la narrativa, necesitas pensar en el significado y tus objetivos en comunicar esos números.

Las cifras abstractas pueden ser impresionantes, pero sin sentido e inútiles. ¿Qué significa que 10 millones hayan sido gastados en algo? ¿Eso es más o menos que lo usual? ¿Más o menos que algo similar? Traten de bajar los montos a cantidades manejables: las sumas por persona o por día, por ejemplo. Finalmente, usen la edición para enfocarse en las cuestiones principales y asegúrense de enlazar al conjunto.

3. COMUNICACIÓN SOCIAL

La comunicación es un arte social y el éxito de infografías a través de medios sociales es un testamento de eso. Pero no son sólo las infografías que son sociales, la información también lo es. The Guardian ha demostrado eso de forma exitosa con la rica comunidad del Data Blog y alrededor de su API. Iniciativas de Crowdsourcing con el objetivo de recolectar data también pueden brindar una dimensión social a la información (ejemplos que remarca Paul: proyecto “Investigate your MP’s expenses” del Guardian que liberó más de 450 mil documentos para que los revisen los usuarios y cuando hicieron un crowdsource de las supuestas especificaciones del iPad). Hay otros ejemplos también, especialmente cuando no hay otra forma de conseguir la información.

La conectividad de la web ofrece nuevas oportunidades para presentar al periodismo de datos en una forma social. La aplicación de ProPublica que provee resultados basados en tu perfil de Facebook (escuelas a las que fueron; amigos que usaron la aplicación) es un ejemplo de como el periodismo de datos puede aprovechar la data social y, al mismo tiempo, como comunicar los resultados del periodismo de datos puede ser orientado alrededor de dinámicas sociales usando elementos como concursos, compartir, competiciones, campañas y colaboración. Estamos recién en el comienzo de este aspecto del periodismo online.

4. HUMANIZAR

Los programas de noticias a menudo utilizan casos de estudio para tratar el problema de presentar historias basadas en números en televisión o radio. Si los tiempos de espera en hospitales han aumentado, hablan con alguien que ha tenido que esperar un montón de tiempo por una operación. En otras palabras, humaniza los números.

Más recientemente, el crecimiento de gráficos en movimiento generados por computadora ha bajado la presión de cierta forma, ya que los presentadores pueden utilizar animaciones poderosas para ilustrar una historia.

Pero una vez más, surge el punto de hacer historias relevantes para las personas. Como escribí en “One ambassador’s embarrassment is a tragedy, 15,000 civilian deaths is a statistic” (resumen del post en español: periodismo de datos y filtraciones masivas – cuando la muerte es una estadística): cuando te mueves más allá de escalas que podamos manejar a un nivel humano, luchas para enganchar a la gente en el tema que estás cubriendo, no importa cuán impresionante sea el gráfico.

Así que después de estar enterrado en información abstracta necesitamos recordar que salir y grabar una entrevista con una persona cuya vida haya sido afectada por la data puede hacer una gran diferencia para propulsar nuestra historia.

5. PERSONALIZAR

Uno de los grandes cambios del periodismo online es que abre toda clase de posibilidades alrededor de la interactividad. En cuanto al periodismo de datos eso significa que los usuarios pueden, potencialmente, controlar qué información es presentada a ellos en varias entradas.

Hay algunas formas relativamente bien establecidas de esto. Por ejemplo, cuando un gobierno presenta su último presupuesto, los sitios web de noticias muchas veces invitan al usuario a ingresar sus propios detalles y averiguar cómo el presupuesto los afecta. Una variante reciente de esto fueron esos sitios interactivos donde invitaban al usuario a hacer sus propias decisiones de cómo recortarían el deficit (la versión del Financial Times llevó eso más allá agregando estrategias de partidos y políticas).

Otra forma común es personalización geográfica: el usuario es invitado a entrar su código posta y otra información geográfica para descubrir como un tema en particular está resultando en su lugar de residencia. Una tercera es simplemente “tus intereses”, como demostraron los acercamientos de Popvox a engagement político y el Newsmatch de LA Times.

Mientras más y más data personal está en manos de sitios de terceros, las posibilidades de personalización se expanden. El ejemplo de ProPublica de arriba demuestra como la información de perfil de Facebook puede ser usada para personalizar automáticamente la experiencia de una historia. Y existen variasaplicaciones que ofrecen presentar información basada en localización vía GPS.

Esto también indica que puede haber varias formas en las cuales la personalización y estrategias sociales pueden combinarse. Las noticias personalizadas pueden, de muchas maneras, ser usadas como una expresión de nuestra identidad: acá es donde vivo, de esta forma me afecta, en esto estoy interesado. El COO de Facebook predijo que todos los medios van a ser personalizados en 3-5 años; está claro que eso es algo donde las redes sociales nos van a llevar.

6. UTILIZAR

La forma más compleja de comunicar los resultados del periodismo de datos es crear algún tipo de herramienta basada en la información. Las calculadoras son opciones populares, así como herramientas con GPS, pero hay un montón de amplitud para aplicaciones más complejas mientras más información está disponible del publisher y el usuario.

Una vez más, hay un entrecruzamiento acá con personalización, pero es posible proveer utilidad sin personalización. Y muy a menudo, la complejidad y barrera consiguiente con respecto a los competidores presenta también oportunidades comerciales.

En Reed Business Information, por ejemplo, su modelo está orientado hacia este tipo de utilidad: atraer usuarios en varios puntos de la cadena de comunicación (actualizaciones online, revistas impresas, noticias móviles) y direccionarlos hacia el punto donde están más cercanos a una decisión de compra. La idea es que mientras más cerca tu información está de su acción, más valiosa es para el usuario.

Crear utilidad de la información es ahora relativamente costoso, pero esos costos están bajando como resultado de la competencia y la estandarización.

UN MEDIO PARA EXPLORAR

Lo que todo lo anterior hace evidente es que hay áreas enteras de periodismo online que todavía faltan ser adecuadamente exploradas, y de hecho en la mayoría todavía falta establecer convenciones claras o ideas de buenas prácticas. Esto trata de ser un resumen de aquellas convenciones que están surgiendo pero sería genial agregar más. Mientras tanto acá tienen ambas partes del modelo juntas”:

PHP Freelancer

Barely 7 hours after I published yesterday’s ‘Inverted pyramid of data journalism‘, it had been translated into Spanish – by the wonderful Mauro Accurso. The post is copied in full below.

Ya hace un tiempo traduje todo el Modelo para la redacción del siglo XXI cuya parte principal es el Diamante de noticias en contraposición a la clásica pirámide invertida que enseñan en cualquier facultad de periodismo (luego vimos el ciclo de vida de las noticias digitales: el diamante de noticias reimaginado y otra vez eldiamante de noticias reinterpretado).

Pero ahora una vez más Paul Bradshaw nos trae un diagrama interesante para, en este caso, explicar el proceso de creación del periodismo de datos. Esta pirámide invertida del periodismo de datos muestra de forma simple como se avanza desde una gran cantidad de información que incrementalmente se va enfocando hasta llegar al punto de comunicar los resultados a la audiencia de la forma más clara posible. A continuación, la traducción del artículo donde podemos ver lasdiferentes etapas del proceso de data journalism:

COMPILAR

“El periodismo de datos empieza en una de dos formas: o tienes una pregunta que necesita data o tienes un dataset que necesita ser interrogado. De cualquier forma, la compilación de información es lo que lo define como un acto de periodismo de datos y puede tener varias formas:

1. Provista directamente por una organización
2. Encontrada usando técnicas de búsqueda avanzada para surcar en las profundidades de sitios web de gobiernos
3. Al hacer scraping de bases de datos escondidas online usando herramientas como OutWit Hub y Scraperwiki
4. Convertir documentos en algo que pueda ser analizado usando herramientas como DocumentCloud
5. Tomando información de APIs
6. Recolectando data vos mismo a través de observación, encuestas, formularios online o crowdsourcing

LIMPIAR

Tener información es sólo el comienzo. Estar confiado en las historias escondidas adentro significa poder confiar en la calidad de la data, y eso significa limpiarla. Limpiar en general tiene 2 formas: remover el error humano y convertir la data en un formato que es consistente con otra data que estes usando.

Hay formas simples de limpar la data en Excel o Google Docs como buscar y reemplazar, clasificando para encontrar entradas inusualmente altas o bajas o vacías, y usando filtros para que sólo se muestren entradas duplicadas.

CONTEXTO

Como cualquier fuente, la información no puede siempre ser confiable. Viene con sus propias historias, prejuicios y objetivos. Así como con cualquier fuente, necesitas hacerle preguntas: quien la recolectó, cuando, y por qué motivos. ¿Cómo fue recolectada? (la metodología). También necesitarás entender la jerga como códigos que representan categorías, clasificaciones o ubicaciones y terminología de especialistas.

Todo lo anterior probablemente te lleve a compilar más información. Por ejemplo, conocer el número de crímenes en una ciudad es interesante, pero sólo se vuelve relevante cuando lo contextualizas junto con la población, número de policías, niveles de los crímenes haces 5 años, percepción del crimen, niveles de desempleo y demás. El alfabetismo estadístico es una obligación acá. Tener una pregunta clara en el comienzo de todo el proceso, por cierto, ayuda a asegurar que no pierdas el foco en este punto, o pierdas un ángulo interesante.

COMBINAR

Las buenas historias se pueden encontrar en un sólo dataset, pero a menudo necesitarás combinar dos juntos. Después de todo, si te dan a elegir entre una noticia con una sola fuente y una noticia con múltiples fuentes, cuál preferirías?

La combinación clásica es el mashup de mapas: tomar un dataset y combinarlo con data de mapas para proveer una visualización instantánea de cómo algo está distribuido en el espacio. Esto es tan común (más que nada gracias a que la Google Maps API fue una de las primeras APIs útiles para periodismo) casi se ha convertido en un cliché. Pero igual, los clichés son muchas veces (sino siempre) efectivos.

Una combinación más trivial es fusionar 2 o más datasets con un punto de información común. Eso puede ser, por ejemplo, el nombre de un político, una escuela o una ubicación. Eso usualmente significa asegurarse que el punto particular de data está formateado con el mismo nombre a través de cada uno de los sets de datos.

COMUNICAR

En periodismo de datos, lo obvio para hacer en este punto es visualizar los resultados: en un mapa, cuadro, infografía o animación. Pero acá hay mucho más a considerar: desde la clásica narrativa, las aplicaciones de noticias, casos de estudio y personalización”. [...]Hay tanto que decir en esta etapa que Paul prometió escribir otro post al respecto próximamente (cuando esté listo pongo link acá)

PHP Freelancer

In April Maxim Salomatin translated the Model for a 21st Century Newsroom series into Russian. Now Mauro Accurso has translated it into Spanish. All 6 parts, which make up around 10,000 or so words. It’s an incredible feat, and I’m enormously grateful.

So, here they are, part by part:

1. Part 1: The News Diamond – http://tejiendo-redes.com/2009/09/02/el-diamante-de-noticias-modelo-para-la-redaccion-del-siglo-xx1-1ra-parte/
2. Part 2: Distributed Journalism – http://tejiendo-redes.com/2009/09/07/periodismo-distribuido-modelo-para-la-redaccion-del-siglo-xxi-2da-parte/
3. Part 3: 5 Ws and a H that should come after every story – http://tejiendo-redes.com/2009/09/21/6-preguntas-que-deberian-venir-despues-de-cada-noticia-modelo-para-la-redaccion-del-siglo-xxi-3ra-parte/
4. Part 4: News distribution in a new media age – http://tejiendo-redes.com/2009/10/06/la-distribucion-de-las-noticias-en-un-mundo-de-nuevos-medios-modelo-para-la-redaccion-del-siglo-xxi-%e2%80%93-4ta-parte/
5. Part 5: Making money from journalism online: new media business models – http://tejiendo-redes.com/2009/11/02/ganando-plata-con-el-periodismo-modelos-de-negocio-de-los-nuevos-medios-modelo-para-la-redaccion-del-siglo-xxi-5ta-parte/
6. Part 6: New journalists for new information – http://tejiendo-redes.com/2009/11/11/nuevos-periodistas-para-un-nuevo-flujo-de-informacion-modelo-para-la-redaccion-del-siglo-xxi-%e2%80%93-6ta-parte/

(As an aside, The Spanish Press Association approached me last year for permission to translate it too but I’ve never seen it. Perhaps they got bored after part 1… or perhaps they’re just rude. Anyway, if you’ve seen it, let me know.)

PHP Freelancer

Maxim Salomatin has translated the entire Model for a 21st Century Newsroom series into Russian – no small feat as the whole comes to around 10,000 words. 

You can find the translated posts below:

Part 1: The News Diamond – http://habrahabr.ru/blogs/mass_media/54706/
Part 2: Distributed Journalism – http://habrahabr.ru/blogs/mass_media/54808/
Part 3: 5 Ws and a H that should come after every story – http://habrahabr.ru/blogs/mass_media/54958/
Part 4: News distribution in a new media age – http://habrahabr.ru/blogs/mass_media/55035/
Part 5: Making money from journalism online: new media business models -http://habrahabr.ru/blogs/mass_media/56516/
Part 6: New journalists for new information – http://habrahabr.ru/blogs/mass_media/56353/

PHP Freelancer

Image by Sid05 via Flickr

This weekend’s tool-to-play-with is Yahoo! Pipes. Chances are you’ve heard of Yahoo! Pipes (it’s been around for over a year and I’ve blogged about it before) but if you’ve not played with it yet, now is the time to have a go.

Pipes is essentially a mashup tool, particularly useful for doing things with RSS feeds. And at its basic levels it doesn’t require any knowledge of programming language.

Here’s some examples of things I’ve done with it:

• Aggregated a number of RSS feeds into one
• Translated RSS feeds from other languages into English
• Filtered an RSS feed so that only entries with links come through (a custom search)

They were pretty easy, to be honest. More impressive are:

• Robin Hamman’s “UGC Finder” that aggregates and filters “the results of keyword searches for tagged content and conversations in social networks and media sharing sites“
• Joanna Geary’s Pipe of West Midlands news from The Birmingham Post
• The Open University Pipe that converts Twitter tweets into audio.
• Various pipes that use mapping

One of the great features of Pipes is that you can ‘clone’ any other pipe. So if I like the look of Hamman’s UGC finder, I can clone it and tweak it to my own requirements, or add features on top. Hamman can see that and clone my improvements back.

It’s also searchable. See this search for ‘Birmingham’ to see some of the possibilities for local newsgathering and publishing.

A thorough explanation has been on my to-do list for far too long and now I’m looking for a virtual support group. So let me know: have you used Pipes? Do you know of other journalistic examples?

Or have a play and let me know how it goes.

Read other Something For The Weekend posts

Webpages about Yahoo! Pipes I’ve bookmarked

PHP Freelancer

I’ve been painfully aware of my (and many people’s) ignorance of blogs written in languages other than English. I’m aware of some – Andre Deak in Brazil; Philip Couve in France; Alex Gamela in Portugal (who writes every post in English too); Nico Luchsinger in Switzerland; Beppe Grillo in Italy (also in English); and Adam Javurek in the Czech Republic – but really I could do better.

And I’ve started creating a Yahoo! Pipe which (clumsily) translates three of those blogs into English (sadly Adam tells me there is no online Czech to English translator)

So here’s a call for comments – what are the best non-English blogs, either about journalism specifically or social media generally?

PHP Freelancer